Вҳўи шайхи низоми аддӣни мҳмдбни аҳмдбни алӣ . Он ҷанобро шоҳи низоми авлиё низ гӯйанд . Мурӣди шайхи Фариди аддӣни шукр ганҷаст . Шайхи наҷми аддӣни ҳасани Деҳлавӣу шайхи нсиролдини машҳур ба чароғи деҳлӣу амирхсрўи Деҳлавӣ аз мурӣдон дар хизмати ҷаноби шоҳи низоми ихлосу иродат тамом доштаанд . Дар нафаҳоти омада ки шахсеи қибола ] эй [ мафқуд намӯда , ба хизмати шоҳ низом омад аҷз ва зорӣ кард . Шоҳи ваҷҳе ба ӯ дод . Гуфт ин ваҷҳро бабру ширинии бихар ва ба фақирони даҳ ва аз ботини шайхи мо ҳиммат бихоҳ . Он шахс чунин карда , баъд аз сарфи ҳалво чун неки дрнгристи ҳамон коғази мафқуди коғазӣ буд ки ҳалво дар он печида буд . Умри он ҷаноби ҳафтод ва панҷ сол дар санаи 725 фӯт шуд . Мзҷъши мақбара шкргнҷаст . Аз ашъори он ҷанобаст :

وهُوَ شیخ نظام الدین محمدبن احمدبن علی. آن جناب را شاه نظام اولیا نیز گویند. مرید شیخ فرید الدین شکر گنج است. شیخ نجم الدین حسن دهلوی و شیخ نصیرالدین مشهور به چراغ دهلی و امیرخسرو دهلوی از مریدان در خدمت جناب شاه نظام اخلاص و ارادت تمام داشته‌اند. در نفحات آمده که شخصی قباله]ای[مفقود نموده، به خدمت شاه نظام آمد عجز و زاری کرد. شاه وجهی به او داد. گفت این وجه را ببر و شیرینی بخر و به فقیران ده و از باطن شیخ ما همت بخواه. آن شخص چنین کرده، بعد از صرف حلوا چون نیک درنگریست همان کاغذ مفقود کاغذی بود که حلوا در آن پیچیده بود. عمر آن جناب هفتاد و پنج سال در سنهٔ ۷۲۵ فوت شد. مضجعش مقبرهٔ شکرگنج است. از اشعار آن جناب است:

Аз ту натавонад баридани кас ба осонии маро

از تو نتواند بریدن کس به آسانی مرا

Гар намедонад касами охири ту май донеи маро

گر نمی‌داند کسم آخر تو می دانی مرا

Рӯи нгрдонми зи ҷаврат то серум бар тан буд

رو نگردانم ز جورت تا سرم بر تن بود

Гар ба саргурди ҷаҳон чун гӯии гирдонеи маро

گر به سرگرد جهان چون گوی گردانی مرا

Гар биринҷоне наранҷам зонка , ранҷат роҳат аст

گر برنجانی نرنجم زانکه، رنجت راحت است

Ҷонӣу ороми ҷон ҳар чанд ранҷонеи маро

جانی و آرام جان هر چند رنجانی مرا

Ин рубоиро ба ҷиҳати амирхсрўи Деҳлавӣ мурӣди худ фармӯда :

این رباعی را به جهت امیرخسرو دهلوی مرید خود فرموده:

Аз малики суханварии шаҳии хусрави рост

از ملک سخنوری شهی خسرو راست

Хусрав ки ба шоирии назираш кам хост

خسرو که به شاعری نظیرش کم خاست

Ин хусрави мости Носир хусрав нест

این خسروِ ماست ناصرِ خسرو نیست

Зеро ки худои Носири хусрави мост

زیرا که خدای ناصرِ خسرو ماست