Исми шарифи он ҷаноби Сайиди Муҳамаду мулаққаб ба нўрбхшаст . Насабаш ба ҳафдаҳи восита ба ҳазрат эмомҳамам ҳазрати эмоми Мӯсо алкозмؑмӣ расад . Муваллиди ҷадаши лҳсои вмўлди волидаши қтиФ буд . Падараш ба азми зиёрати Машҳади муқаддаси разавӣ ба хуросон тавваҷуҳ намӯда дар Қоин мутааҳҳил шуду Сайиди Муҳамад дар санаи хумсу тсъину сабъи моӣаҳ мутаваллид шуду баъд аз такмили камолоти маъқӯлу манқӯли дасти иродат ба хоҷаи асҳқ хатлонӣ доду по бар маснади хилофати хоҷаи ниҳод . Охири хоҷа бо вай байъат карду мурӣдон байъат карданд ба ғайри Сайиди Абдуллоҳи машҳадӣ ки ҳозир набӯду баъди ҳам қабул нанамуду хоҷа дар ҳақ ӯ фармуд ки муртад шудааст . Ғараз , Сайид хурӯҷ намӯда ва ба дасти мирзои шоҳрух гирифтор шуд . Хоҷау бародараши шарбат шаҳодат нӯшеданду Сайиди баъд аз фӯти шоҳрух дар рай дар санаи тсъ ва сетину смони моӣаҳ вафот ёфт . Ҷаноби шоҳи қосими файзи бахши халафи алсдқу Халифаи он ҷаноб буду ҷаноби шайхи Муҳамади Лоҳиҷии соҳиби шарҳи гулшану мутахаллис ба асирии ҳам Халифаи ҷаноб Сайидаст . Таълӣфоту таснифот олия доранд , мнҷмлаҳи шаҷара дар зикри машойих . Чун ашъори он ҷаноб ҳозир набӯд тимноу тбрко ба чанд байт иктифо намӯд :
اسم شریف آن جناب سید محمد و ملقب به نوربخش است. نسبش به هفده واسطه به حضرت امام همام حضرت امام موسی الکاظمؑمیرسد. مولد جدش لحسا ومولد والدش قطیف بود. پدرش به عزم زیارت مشهد مقدس رضوی به خراسان توجه نموده در قائن متاهل شد و سید محمد در سنهٔ خمس و تسعین و سبع مائه متولد شد و بعد از تکمیل کمالات معقول و منقول دست ارادت به خواجه اسحق ختلانی داد و پا بر مسند خلافت خواجه نهاد. آخر خواجه با وی بیعت کرد و مریدان بیعت کردند به غیر سید عبداللّه مشهدی که حاضر نبود و بعد هم قبول ننمود و خواجه در حق او فرمود که مرتد شده است. غرض، سید خروج نموده و به دست میرزا شاهرخ گرفتار شد. خواجه و برادرش شربت شهادت نوشیدند و سید بعد از فوت شاهرخ در ری در سنهٔ تسع و ستین و ثمان مائه وفات یافت. جناب شاه قاسم فیض بخش خلف الصدق و خلیفهٔ آن جناب بود و جناب شیخ محمد لاهیجی صاحب شرح گلشن و متخلص به اسیری هم خلیفهٔ جناب سید است.تألیفات و تصنیفات عالیه دارند، مِنْجمله شجره در ذکر مشایخ. چون اشعار آن جناب حاضر نبود تیمّنا و تبرکاً به چند بیت اکتفا نمود:
Шастем нақши ғайр , зи алвоҳи коинот
شستیم نقشِ غیر، ز الواح کاینات
Дидеми олимӣ ки сифотаст айни зот
دیدیم عالمی که صفاتست عینِ ذات
Лоҳути сарфи вўҳдт маҳзасту зоти бҳт
لاهوتصرف ووحدتمحض است و ذات بحت
Маҳваст дар ҳарими ҳувияти тааюнот
محو است در حریم هویت تعینات
Қуддусёни олам алавӣ баранд рашк
قدوسیان عالمِ علوی برند رشک
Бар ҳоли одамӣ ки шавад мазҳари сифот
بر حال آدمی که شود مظهر صفات
Он кас ки муттасиф ба сифот камол шуд
آن کس که متصف به صفات کمال شد
Ҳқо ки ӯст иллати ғоеи коинот
حقا که اوست علت غایی کاینات
٭٭٭
٭٭٭
Агар мутлақи шӯй мутлақ бибинӣ
اگر مطلق شوی مطلق ببینی
Муқайяди ҷузи муқайяд байн набошад
مقید جز مقید بین نباشد
рубоӣ
رباعی
То марди зи худ фонӣ мутлақ нашавад
تا مرد ز خود فانی مطلق نشود
Исботи зи нафас ӯ муҳаққиқ нашавад
اثبات ز نفس او محقق نشود
Тавҳид ҳулӯл нест то бӯдани тест
توحید حلول نیست تا بودنِ تست
Варна ба газофи одамӣ ҳақ нашавад
ورنه به گزاف آدمی حق نشود