Дарвешӣаст соҳиби ҳолу соликии ҳамидаи хисол . Бо шоҳи шуҷоъи оли Музаффар муосир бӯда ва ба зиёрати Маккаи муаззамаи мушарраф шуда . Ба Эрон муроҷиат намӯд . Гӯйанд чун ба Бағдод рафт салмони совуҷӣ бо асҳоб бар кнордҷлаҳ нишастау тамошои туғёни об диҷла менамӯд . Дарвеш ба маҷмаъ эшон хиромед ва пас аз муколама бар салмон маълум шуд ки дарвеши мардии зии фунуну соҳиби табъ мавзунаст . Амтҳонои ин мисроъро гуфтау хоҳиш дигар намӯд :

درویشی است صاحب حال و سالکی حمیده خصال. با شاه شجاع آل مظفر معاصر بوده و به زیارت مکّهٔ معظمه مشرف شده. به ایران مراجعت نمود. گویند چون به بغداد رفت سلمان ساوجی با اصحاب بر کناردجله نشسته و تماشای طغیان آب دجله می‌نمود. درویش به مجمع ایشان خرامید و پس از مکالمه بر سلمان معلوم شد که درویش مردی ذی فنون و صاحب طبع موزون است. امتحاناً این مصراع را گفته و خواهش دیگر نمود:

Диҷларо имсоли рафтории аҷаб мастонааст .

دجله را امسال رفتاری عجب مستانه است.

Дарвеш Носир гуфт : пой дар занҷиру каф бар лаби магар девонааст .

درویش ناصر گفت: پای در زنجیر و کف بر لب مگر دیوانه است.

Салмони роози ҳасани мақолу суръати хаёли ваии хуши омада , муддатӣ ба суҳбати якдигар ба сари бурданд . Охроломр аз ҳам мФорқт карданд . Ғараз , мардии соҳиби завқ буд . Ин чанд байт аз ӯст :

سلمان رااز حسن مقال و سرعت خیال وی خوش آمده، مدتی به صحبت یکدیگر به سر بردند. آخرالامر از هم مفارقت کردند. غرض، مردی صاحب ذوق بود. این چند بیت از اوست:

Ва ?ла

و له

Дарвешро ки малики қаноат мусаллам аст

درویش را که ملک قناعت مسلم است

Дарвеш ном дорад ва султон оламаст

درویش نام دارد و سلطان عالمست

٭٭٭

٭٭٭

Дар мадрисаи касро нарасад даъвии тавҳид

در مدرسه کس را نرسد دعوی توحید

Манзилгаҳи мардони муваҳҳиди сар дор аст

منزلگه مردانِ موحد سرِ دار است

٭٭٭

٭٭٭

Дили маҷрӯҳро пурвой тан нест

دل مجروح را پروایِ تن نیست

Шаҳиди ишқи муҳтоҷ кафан нест

شهیدِ عشق محتاج کفن نیست

Маро дил мекашад ҷое ки онҷо

مرا دل می‌کشد جایی که آنجا

Саборо Зуҳра омад шудан нест

صبا را زَهرهٔ آمد شدن نیست

٭٭٭

٭٭٭

Агар парвонаи ишқӣ дар оташи болу пар май зан

اگر پروانهٔ عشقی در آتش بال و پر می‌زن

Ки ӣнҷои ҳазрат ишқаст бол ва наме гунҷад

که اینجا حضرت عشق است بال و پرنمی‌گنجد

Туро заҳмат шуд эй зоҳид ки бишикастӣ сабуии ман

ترا زحمت شد ای زاهد که بشکستی سبویِ من

Ки ман зон бодаи сармастам ки дрсоғр наме гунҷад

که من زان باده سرمستم که درساغر نمی‌گنجد

٭٭٭

٭٭٭

Васл ӯ ёбӣ чугирӣ тарки хеш

وصل او یابی چو گیری ترکِ خویش

Юсуф арзонаст мо бе ҳамтим

یوسف ارزان است ما بی همتیم

٭٭٭

٭٭٭

Моро ки бронднд чу гирд аз дар масҷид

ما را که براندند چو گرد از درِ مسجد

Хок дар майхона бааст аз ҳамаи бобӣ

خاک در میخانه به است از همه بابی