Исмаши алии Аҳмаду ҳаккок буд . Ба риёзоту муҷоҳидот кӯшиш намӯд . Ба мақомот олия расед . Дармаҷлиси ҷаҳонгир буд ки мутрибии ин байтро мехонд :

اسمش علی احمد و حکاک بود. به ریاضات و مجاهدات کوشش نمود. به مقامات عالیه رسید. درمجلس جهانگیر بود که مطربی این بیت را می‌خواند:

٭٭٭

٭٭٭

Подшоҳи маънии он байт бипурсед . Вай гуфт : дар яке аз айёми аъёди ҷамоати ҳнўдчнонкаҳи расми эшон буд ба ҷиҳати ғусл ба канори дарё май рафтанд . Дар он вақти шоҳи низоми авлиё аз хонақоҳ ба даромад . Тафарруҷи аҳволи он ҷамоат менамӯд ва ин мисроъ бдиҳаҳ фармуд : ки ҳар қавми рости роҳии динӣу қибла гоҳе . Чун шоҳи низоми кулоҳи худро бар сари каҷи ниҳода буд амир хусрав гуфт :

پادشاه معنی آن بیت بپرسید. وی گفت: در یکی از ایام اعیاد جماعت هنودچنانکه رسم ایشان بود به جهت غسل به کنار دریا می‌رفتند. در آن وقت شاه نظام اولیا از خانقاه به درآمد. تفرج احوال آن جماعت می‌نمود و این مصراع بدیهة فرمود: که هر قوم راست راهی دینی و قبله گاهی. چون شاه نظام کلاه خود را بر سر کج نهاده بود امیر خسرو گفت:

Ман қибла рост кардам бар тарафи каҷи кулоҳӣ .

من قبله راست کردم بر طرف کج کلاهی.

Чун сухани мавлонои бад-ӣн ҷо расед даст бар сари барад ки кулоҳи худро каҷи ниҳода ба шоҳ бинмоед . Каҷ кардани тоқиаҳу сиҳаҳ задану ҷон додани ваии муқорин буду кони злки фии санаи ъушрин баъди алолФ . Ин байту қитъа аз аўнўштаҳ шуд :

چون سخن مولانا بدین جا رسید دست بر سر برد که کلاه خود را کج نهاده به شاه بنماید. کج کردن طاقیه و صیحه زدن و جان دادن وی مقارن بود و کان ذلک فی سنهٔ عشرین بعد الالف. این بیت و قطعه از اونوشته شد: