Исми шарифи он ҷаноби мейри Абдуллоҳу зубдаи муҳаққиқин огоҳ буд . Чун дар тараққӣами хати насх , носих насх нависон буд , ба мейри Абдуллоҳи мишкӣни қалам шӯҳрат намӯд , волидаши мейри Сайиди Музаффари вслслаҳи насабаш ба воситае ба ҷаноби шоҳи неъмати аллоҳ вале мунтаҳӣ май грддўи аҷдодаш аз Ҳиндӯстон ба Эрони афтодау Сайид дар санаи алиф дар деҳлии қадам ба арсаи имкони ниҳода . Дар илму фазлу ахлоқу сулӯки мартабаи олии таҳсили фармӯда . Билохира дар он вилоят ба вилоят машҳур омад . Мейри мҳмдмؤмни мутахаллис ба аршии муаллифи китоби маноқибу мейри солеҳи кашфии азФрзндони он ҷанобанд . Муддати умраши шаст ва се сол . ВФотш дар санаи 1063 дар аҷмири воқеъ шуда . Аз ӯст :

اسم شریف آن جناب میر عبداللّه و زبدهٔ محققین آگاه بود. چون در ترقیم خط نسخ، ناسخ نسخ نویسان بود، به میر عبداللّه مشکین قلم شهرت نمود، والدش میر سید مظفر وسلسلهٔ نسبش به واسطه‌ای به جناب شاه نعمت اللّه ولی منتهی می‌گرددو اجدادش از هندوستان به ایران افتاده و سید در سنهٔ الف در دهلی قدم به عرصهٔ امکان نهاده. در علم و فضل و اخلاق و سلوک مرتبهٔ عالی تحصیل فرموده. بالاخره در آن ولایت به ولایت مشهور آمد. میر محمدمؤمن متخلص به عرشی مؤلف کتاب مناقب و میر صالح کشفی ازفرزندان آن جناب‌اند. مدت عمرش شصت و سه سال. وفاتش در سنهٔ ۱۰۶۳ در اجمیر واقع شده. از اوست:

٭٭٭

٭٭٭