Чун чатри санҷарии рухи бахтами сиёҳи бод

چون چتر سنجری رخ بختم سیاه باد

Бо фақр агар буд ҳаваси малики санҷарам

با فقر اگر بود هوس مُلک سنجرم

То ёфт ҷони ман хабар аз малики ним шаб

تا یافت جان من خبر از مُلک نیم شب

Сад малики нимрўз ба мӯе наме хуррам

صد مُلک نیمروز به مویی نمی‌خرم

Урён , малики бахшам , гӯйӣ ки хома ам

عریان، ملک بخشم، گویی که خامه‌ام

Хомӯш нукта гӯяму гӯйӣ ки дафтарам

خاموش نکته گویم و گویی که دفترم

Бо ишқ равон шуд аз адами мураккаби мо

با عشق روان شد از عدم مرکب ما

Равшани зи чароғи васли доими шаби мо

روشن ز چراغ وصل دایم شب ما

Зон май ки ҳаром нест дрмзҳби мо

زان می که حرام نیست درمذهب ما

То рӯзи аҷал хушк наёбӣ лаби мо

تا روز اجل خشک نیابی لب ما

Аз бас ки дилами тариқи ишқати супурд

از بس که دلم طریق عشقت سپرد

Ашкам ба ман ва ту бар ҳамеи рашки барад

اشکم به من و تو بر همی رشک برد

Бингар ки ба дида дар ҳаме чун гузарад

بنگر که به دیده در همی چون گذرد

То нагузорад ки дида дар ту нигарад

تا نگذارد که دیده در تو نگرد

Ишқӣ ба камолу дили рибоӣ ба ҷамол

عشقی به کمال و دل ربایی به جمال

Дили пари сухану забони зи гуфтан шудаи лол

دل پر سخن و زبان ز گفتن شده لال

Зини нодарратар куҷо буд ҳаргизи ҳол

زین نادره‌تر کجا بود هرگز حال

Ман ташнау пеши ман равони оби зулол

من تشنه و پیش من روان آب زلال

Гар зулфи ту силсилааст , девонаи манам

گر زلف تو سلسله است، دیوانه منم

Вари ишқи ту оташаст , парвонаи манам

ور عشق تو آتش است، پروانه منم

Паймони туро ба шарти паймонаи манам

پیمان ترا به شرط پیمانه منم

Бо ишқи ту хеш , аз ту бегонаи манам

با عشق تو خویش، از تو بیگانه منم

То бо худӣ ар чаҳ ҳамнишинӣ бо ман

تا با خودی ار چه همنشینی با من

эй баси даврӣ ки аз ту бошад то ман

ای بس دوری که از تو باشد تا من

Дар ман нарисӣ то нашӯй як бо ман

در من نرسی تا نشوی یک با من

Кандар раҳи ишқ бо ту кунҷӣ бо ман

کاندر ره عشق با تو کنجی با من