Аз акобри шоҳи ҷаҳони обод ва аз ворастаагони он диёри фараҳи бунёд . Ба маорифи зоти ҳаққонйу мҳомди сифоти инсонии мавсуф ва маърӯф бӯда ва аз асбоби дунявӣ ба лангӣу пӯсти Тахтӣ қаноат намӯда . Ба шайхи баҳоуддӣни кнбў ки шайхии соҳиби ҳол ва ӯро хол бӯда , иродат доштау муддатии ливои саёҳати Эрони афрошта . Дар Ҳирот бо мавлавии ҷомӣ мулоқот намӯдау баъд аз латоиф , суҳбати якдигарро дарёфтанд . Ғараз , соҳиби хаёлоти матин ва аҳволот гузин бӯда . Аз ашъори он ҷанобаст :
از اکابر شاه جهان آباد و از وارستگان آن دیار فرح بنیاد. به معارف ذات حقانی و محامد صفات انسانی موصوف و معروف بوده و از اسباب دنیوی به لنگی و پوست تختی قناعت نموده. به شیخ بهاءالدین کنبو که شیخی صاحب حال و او را خال بوده، ارادت داشته و مدتی لوای سیاحت ایران افراشته. در هرات با مولوی جامی ملاقات نموده و بعد از لطایف، صحبت یکدیگر را دریافتند. غرض، صاحب خیالات متین و احوالات گزین بوده. از اشعار آن جناب است:
Ишқро тай лисонӣаст ки сад солаи сухан
عشق را طی لسانی است که صد ساله سخن
Ёр бо ёр ба як чашм задан ме гуяд
یار با یار به یک چشم زدن میگوید
мношъораҳ
مِنْاشعاره
Моро зи хоки Кувайт пероҳанӣаст бртн
ما را ز خاک کویت پیراهنی است برتن
Он ҳам зи оби дида , сад чок то ба доман
آن هم ز آب دیده، صد چاک تا به دامن
٭٭٭
٭٭٭
Вайронаи диламро ганҷӣаст ёди рӯят
ویرانه دلم را گنجی است یاد رویت
Дар ваии хаёли зулфат чун мор карда маскан
در وی خیال زلفت چون مار کرده مسکن
٭٭٭
٭٭٭
Ду гзки бӯрёу пўсткӣ
دو گزک بوریا و پوستکی
Длкии пари зи дарду дўсткӣ
دلکی پر ز درد و دوستکی
٭٭٭
٭٭٭
Ин қадари бас буд ҷамолӣ ро
این قدر بس بود جمالی را
Ошиқи ринди лоуболӣ ро
عاشق رند لاابالی را