Аз Фсҳои шуъарои аъроб ва аз фузалои ндмои асҳобу маддоҳи ҳазрати набавии слъму қасоиди олия дар наъти ҳазрати хатмии моб арз намӯда . Ҳолоташ дар кутуби таворихи мстўру абӣоташ дар алснаҳу афвоҳ , мазкӯраст . Вақте ҷаноби орифи ҳаққонй , ҳорисаро ки аз асҳобаст , ҳолатии зоҳир шуда ва бе худии срздаҳ , дар ҳангоми ҷавлон аз пои афтодау ҳазрати амӣралмуъминӣни ълиؑср ӯро бар зонуии мубораки гузорда то ба ҳол омад . Ҳисони ҳозиру нозир буд ин чанд байтро бдиҳаҳ дар таърифи урафо арз намӯд ва аз ҳазрати рсолтؐтҳсини шунӯд . Ровии ин ривояти Абдуллоҳи бен аббоси разии аллоҳ анҳуаст ва дар ағлаби кутуб мундараҷасту фақир дар маснавии ҳидояти нома ба тафсил манзум намӯда .

از فصحای شعرای اعراب و از فضلای ندمای اصحاب و مداح حضرت نبوی صلعم و قصاید عالیه در نعت حضرت ختمی مآب عرض نموده. حالاتش در کتب تواریخ مسطور و ابیاتش در السنه و افواه، مذکور است. وقتی جناب عارف حقّانی، حارثه را که از اصحاب است، حالتی ظاهر شده و بی خودی سرزده، در هنگام جولان از پا افتاده و حضرت امیرالمؤمنین علیؑسر او را بر زانوی مبارک گذارده تا به حال آمد. حسان حاضر و ناظر بود این چند بیت را بدیهةً در تعریف عرفا عرض نمود و از حضرت رسالتؐتحسین شنود. راوی این روایت عبداللّه بن عباس رضی اللّه عنه است و در اغلب کتب مندرج است و فقیر در مثنوی هدایت نامه به تفصیل منظوم نموده.

Ғараз , он абёт инаст :

غرض، آن ابیات این است: