Аз аФозли рӯзгор ва аз урафоӣ воломқдор бӯда . Хизмат бисёре аз машойихи табақаи сӯфияро намӯда . Дар санаи хумсин дар Исфаҳон зовия нишин гардид ва сӣ сол ба инзивои гузаронид . Авқоти худро табъиз карда , саҳмиро ба зикру фикру ибодоту риёзот машғӯл намӯдау саҳмиро масруфи китобати кутуби илмия ва дар ниҳояти ҳасани хати қариб ба ҳафтод ҷилди китоб ба хати худ бар талабаи улӯми вақфи фармӯда . Рисолаи зоди алсбил дар одоби алслўку рисола дар илми манозиру мроёи навиштау матни кофӣаи ибни ҳоҷибро дар камоли балоғат ба форсии манзуми фармӯда , ғараз , аз комилин буд ва ин рубоӣ аз ӯст :

از افاضل روزگار و از عرفای والامقدار بوده. خدمت بسیاری از مشایخ طبقهٔ صوفیه را نموده. در سنهٔ خمسین در اصفهان زاویه نشین گردید و سی سال به انزوا گذرانید. اوقات خود را تبعیض کرده، سهمی را به ذکر و فکر و عبادات و ریاضات مشغول نموده و سهمی را مصروف کتابت کتب علمیه و در نهایت حسن خط قریب به هفتاد جلد کتاب به خط خود بر طلبهٔ علوم وقف فرموده. رسالهٔ زاد السبیل در آداب السّلوک و رساله در علم مناظر و مرایا نوشته و متن کافیه ابن حاجب را در کمال بلاغت به فارسی منظوم فرموده، غرض، از کاملین بود و این رباعی از اوست: