Исми шарифи он ҷаноби баҳоуддӣни Муҳамад , халафи алсдқи ҳазрати мавлонои ҷалоли аддӣни Муҳамади мавлавии маънавии соҳиби китоб маснавӣаст ва ба султони валад машҳураст . Фозилу комилу болиғу оқил буд . Чунонкӣ вақте мавлонои вайро ба димишқ ба истидъои ҳузури шайхи шамси аддӣн табризӣ фиристод чндонкаҳи шамс ба вай исрор фармуд ки сўоршў . Ваии қабули ннмўдўи тамомии роҳи пиёда , дар рикоби шамси аддӣни роҳ май паймӯд . Шамс ба мавлавӣ гуфт : мо сиррӣ доштему сиррӣ . Дар роҳи ту сари худро ба як писарати додему сари худро ба писари дигарати додем . Чунонкии оқибат дар дасти ълоءи аддӣни Муҳамади фарзанди нохалафи мавлавӣ ба саодат шаҳодат расед . Болҷмлаҳи мавлонои баҳоуддӣн аз муҳаққиқин ва орифин буд . Ба ғайри хотимаи дафтари шашуми маснавӣ , ашъор дар ҳолоту мақомот мавлавӣ гуфта . Тимноу тбркои як рубоӣ ва чанд байтӣ аз маснавиаш навишта шуд :

اسم شریف آن جناب بهاءالدین محمد، خلف الصدق حضرت مولانا جلال الدین محمد مولوی معنوی صاحب کتاب مثنوی است و به سلطان ولد مشهور است. فاضل و کامل و بالغ و عاقل بود. چنانکه وقتی مولانا وی را به دمشق به استدعای حضور شیخ شمس الدین تبریزی فرستاد چندانکه شمس به وی اصرار فرمود که سوارشو. وی قبول ننمودو تمامی راه پیاده، در رکاب شمس الدین راه می‌پیمود. شمس به مولوی گفت: ما سری داشتیم و سرّی. در راه تو سرّ خود را به یک پسرت دادیم و سرّ خود را به پسر دیگرت دادیم. چنانکه عاقبت در دست علاء الدین محمد فرزند ناخلف مولوی به سعادت شهادت رسید. بالجمله مولانا بهاءالدین از محققین و عارفین بود. به غیر خاتمهٔ دفتر ششم مثنوی، اشعار در حالات و مقامات مولوی گفته. تیمّناً و تبرّکاً یک رباعی و چند بیتی از مثنوی‌اش نوشته شد: