Номи шарифаши Саиди бен Музаффар , валикин ба лақаби маърӯф шуда . ӯро шайхи Алъолам низ номидаанд . Муосири мнкўқоони бен тўлӣ хон бӯдау султони мазкӯр ӯро ниҳоят эҳтиром менамӯда . Аз хулафои ҷаноби шайхи наҷми аддӣни куброи қудси сира ва дар як арбаъӣн ба мадориҷи волоу мъорҷи аълои ъорҷи омада . Ҷамъии касӣр аз машойих бо ваии муосир ва ба мулоқоти ҳам расидаанд . Шайхи съдолдини ҳмўӣу шайхи наҷми аддӣни розӣу разии аддӣни алии лолоу шайхи маҷди аддӣни Бағдодӣу шайхи Фариди аддӣни аттор ва ғайриҳам аз муосирин он ҷаноб буданд . ВФотш дар санаи 658 дар Бухоро бӯда . Аз рубоиёт ӯст :

نام شریفش سعید بن مظفر، ولیکن به لقب معروف شده. او را شیخ العالم نیز نامیده‌اند. معاصر منکوقاآن بن تولی خان بوده و سلطان مذکور او را نهایت احترام می‌نموده. از خلفای جناب شیخ نجم الدین کبری قُدِّسَ سِرُّه و در یک اربعین به مدارج والا و معارج اعلا عارج آمده. جمعی کثیر از مشایخ با وی معاصر و به ملاقات هم رسیده‌اند. شیخ سعدالدین حموی و شیخ نجم الدین رازی و رضی الدین علی لالا و شیخ مجد الدین بغدادی و شیخ فرید الدین عطار و غیرهم از معاصرین آن جناب بودند. وفاتش در سنهٔ ۶۵۸ در بخارا بوده. از رباعیات اوست:

рубоиёт

رباعیات

Ҳар шаб ба мисоли посбони Кувайт

هر شب به مثال پاسبان کویت

Май гирдами гирди остони Кувайт

می‌گردم گرد آستان کویت

Бошад ки бар ояд эй санами рӯзи шумор

باشد که بر آید ای صنم روزِ شمار

Номами зи ҷаридаи сегон Кувайт

نامم ز جریدهٔ سگان کویت

٭٭٭

٭٭٭

Кардам ба тавофи хонаи ёри оҳанг

کردم به طواف خانهٔ یار آهنگ

Сангӣ дидам ниҳодаи онҷо бар санг

سنگی دیدم نهاده آنجا بر سنگ

Чун буд тиҳии зёри нокардаи диранг

چون بود تهی زیار ناکرده درنگ

Вогрдидми санги занон бар дили танг

واگردیدم سنگ زنان بر دلِ تنگ

٭٭٭

٭٭٭

Гар ман гунаҳи ҳамаи ҷаҳони крдстм

گر من گنهٔ همه جهان کردستم

Афви ту умедаст ки гирад дастам

عفو تو امید است که گیرد دستم

Гуфтӣ ки ба вақти аҷзи дастати гирам

گفتی که به وقت عجز دستت گیرم

Оҷизтар азин махоҳ , кокнўн ҳастам

عاجزتر ازین مخواه، کاکنون هستم

٭٭٭

٭٭٭

Ҳар чанд гуҳии зи ишқ бегона шавам

هر چند گهی ز عشق بیگانه شوم

Бо офият , ошно ва ҳам хона шавам

با عافیت، آشنا و هم خانه شوم

Ногоҳ парии рухӣ ба ман бргзрд

ناگاه پری رخی به من برگذرد

Бар гирдам аз он ҳадис ва девона шавам

بر گردم از آن حدیث و دیوانه شوم

٭٭٭

٭٭٭

Бар каси ғаму ранҷи ин тан хас нануҳум

بر کس غم و رنج این تن خس ننهم

Вази пеши қаноати қадамӣ пас нануҳум

وز پیش قناعت قدمی پس ننهم

Чун бор касе кашид ме натавонам

چون بار کسی کشید می‌نتوانم

Борӣ кам аз он ки бор бар кас нануҳум

باری کم از آن که بار بر کس ننهم

٭٭٭

٭٭٭

Аз дидаи санг , хӯн Чехияанд ғами ту

از دیدهٔ سنگ، خون چکاند غم تو

Бегона ва ошно надонад ғами ту

بیگانه و آشنا نداند غم تو

Дами дркшму ҳамаи ғамат нӯш кунам

دم درکشم و همه غمت نوش کنم

То аз пас ман ба кас намонад ғами ту

تا از پس من به کس نماند غم تو

٭٭٭

٭٭٭

То кӣ буд ин ҷавру ҷафо кардан ту

تا کی بود این جور و جفا کردن تو

Беҳудаи дили хилоиқ озурдан ту

بیهوده دل خلایق آزردن تو

Теғӣаст ба дасти аҳли дил хӯн олуд

تیغی است به دست اهل دل خون آلود

Гар дар ту расад хӯни ту дар гардани ту

گر در تو رسد خون تو در گردن تو

٭٭٭

٭٭٭

Бар санги қаноат ар айёрии дорӣ

بر سنگ قناعت ار عیاری داری

Аз неку бади ҷаҳони канории дорӣ

از نیک و بد جهان کناری داری

Гар бо ҳамаи кас ба ҳар хилофӣ ки равад

گر با همه کس به هر خلافی که رود

Дар кори шӯии дарози кории дорӣ

در کار شوی دراز کاری داری

٭٭٭

٭٭٭

эй мардон ,ҳои вае ҷавонмардон , ҳўӣ

ای مردان، های و ای جوانمردان، هوی

Мардӣ кунӣу нигоҳи дории сари кӯй

مردی کنی و نگاه داری سر کوی

Гар тироид чунонкӣ бишкофад мӯӣ

گر تیرآید چنانکه بشکافد موی

Зинҳор ки аз дӯст нигарадоне рӯй

زنهار که از دوست نگردانی روی