Исми шарифи он ҷаноби шайхи Абӯалии ибни иброҳӣм . Аз уламои росиху қудамои машойихи лозим алтъзимаст . Машойихи кирому урафои изоми вайро ба шихўхиту афзалияти сутӯда ва тамҷид намӯда . Зубдаи комилону қдўаҳ восилон бӯдау нахусти малики сулӯкро солику анҷоми малики малакӯтро молик . Соҳиби мақомоти олияу дараҷоти мутаъолӣа , мазҳари таҷаллӣоти номутаноҳӣау мазҳари ҳақоиқу оёти илоҳӣа . Тарбият дар хизмати султони алъорФини иброҳӣми адҳам балхӣ ёфт ва аз хулафои ҳазрати эшон буду ҷамъиро тарбият намӯд аз ҷумлаи шайхи ҳотами асм ки шайхӣаст муаззам . Аз мурӣдони он ҷанобаст . Аз силсилаи алайҳи шториаҳи маҳсӯб ва ба эмомҳамам Муҳамади албоқрؑмнсўбнд . Шайхи шқиқи мазкӯр дар соли 194 дар мовароуннаҳр ба тӯҳмату гуноҳи рФзи шаҳиди раҳмаи аллоҳи алайҳ . Тимноу тбркои ин рубоӣ аз ӯ навишта шуд :

اسم شریف آن جناب شیخ ابوعلی ابن ابراهیم. از علمای راسخ و قدمای مشایخ لازم التعظیم است. مشایخ کرام و عرفای عظام وی را به شیخوخیّت و افضلیّت ستوده و تمجید نموده. زبدهٔ کاملان و قُدوهٔ واصلان بوده و نخست ملک سلوک را سالک و انجام ملک ملکوت را مالک. صاحب مقامات عالیه و درجات متعالیه، مظهر تجلیّات نامتناهیه و مظهر حقایق و آیات الهیه. تربیت در خدمت سلطان العارفین ابراهیم ادهم بلخی یافت و از خلفای حضرت ایشان بود و جمعی را تربیت نمود از جمله شیخ حاتم اصّم که شیخی است معظم. از مریدان آن جناب است. از سلسلهٔ علیهٔ شطاریه محسوب و به امام همام محمد الباقرؑمنسوبند. شیخ شقیق مذکور در سال ۱۹۴ در ماوراءالنهر به تهمت و گناه رَفْض شهید رحمة اللّه علیه. تیمّناً و تبرّکاً این رباعی از او نوشته شد: