Вҳўи шайхи шарафи аддӣни Аҳмади бен шайхи балхии мунирӣ . Мунир ба зм мем ба навен задау фатҳ ё варо , қасабаи ист аз музофоти бангола , ғараз , шайх аз маорифи аҳли камол ва аз аъозими урафоӣ бо аФзол бӯда . Мкотибш ки ба мухлисони худ навиштаи маърӯф ва машҳурасту фақири тамоми онро дидау баъд аз мкотиби шайхи Аҳмади срҳндии мулаққаб ба муҷаддади алифи сонӣ , ки азмъорФи машойих нқшбндиаҳаст бар соири мкотиби баргузӣда . Матолиби хубу ҳақоиқи марғӯб дар онҳо мундараҷаст . Китобӣ низ ба назар расед шарафномаи ном дар баёни луғот ҳамоно аз он ҷанобаст . ё мурӣдӣ ба ном ӯ навиштаасту номи он дар ин мисра мавзунаст : шарафномаи Аҳмади мунирӣ .

وهُوَ شیخ شرف الدین احمد بن شیخ بلخی منیری. مُنیر به ضم میم به نون زده و فتح یا و را، قصبه‌ایست از مضافات بِنگاله، غرض، شیخ از معارف اهل کمال و از اعاظم عرفای با افضال بوده. مکاتیبش که به مخلصان خود نوشته معروف و مشهور است و فقیر تمام آن را دیده و بعد از مکاتیب شیخ احمد سرهندی ملقب به مجدد الف ثانی، که ازمعارف مشایخ نقشبندیه است بر سایر مکاتیب برگزیده. مطالب خوب و حقایق مرغوب در آنها مندرج است. کتابی نیز به نظر رسید شرفنامه نام در بیان لغات همانا از آن جناب است. یا مریدی به نام او نوشته است و نام آن در این مصرع موزون است: شرفنامهٔ احمد منیری.

Ин байту рубоӣ аз ӯст :

این بیت و رباعی از اوست: