Он ҷаноб , аз маорифи орифину номи шарифаши тиФўри бен исоаст . Мурӣду саққои сарои ҳазрати эмоми алсомту алнотқи эмоми ҷаъфари бен Муҳамад алсодқ бӯда ва сад ва дувоздаҳ перро низ хизмат намӯда . Машойихи тариқати вайро ба бузургворӣ сутӯдаанд ва дар ҳақ ӯ суханон бисёр фармӯдаанд . Қоли шайхи ҷунайди алБағдодӣ раҳмаи аллоҳи алайҳ : кони Абуязиди Финои колбдри байни алнҷўми вколҷбрӣили байни алмлоӣкаҳ . Аизои қоли антҳоӣнои абтдоءи ҳозои алхросонӣ . Шайхи Абӯсаид абўолхир гуяд : ҳиҷдаҳи ҳазор олами пар аз боязид мебайнему боязид дар миён на . Модари он ҷаноб гуфтааст ки дар вақти ҳамл ӯ чун луқма дар даҳони нҳодмӣ ки дар он шубҳаи доштамии тиФўр дар шиками ман тпидӣ то он луқма дафъ шудӣ .

آن جناب، از معارف عارفین و نام شریفش طیفور بن عیسی است. مرید و سقای سرای حضرت امام الصامت و الناطق امام جعفر بن محمد الصادق بوده و صد و دوازده پیر را نیز خدمت نموده. مشایخ طریقت وی را به بزرگواری ستوده‌اند و در حق او سخنان بسیار فرموده‌اند. قال شیخ جنید البغدادی رحمة اللّه علیه: کان ابویزیدَ فِیْنا کالبَدْرِ بَیْنَ النُّجومِ وکالجِبْرئیلِ بَیْنَ المَلائکةِ. اَیْضاً قالَ اِنْتِهائُنا ابتِداءٌ هذا الخُراسانی. شیخ ابوسعید ابوالخیر گوید: هیجده هزار عالم پر از بایزید می‌بینیم و بایزید در میان نه. مادر آن جناب گفته است که در وقت حمل او چون لقمه در دهان نهادمی که در آن شبهه داشتمی طیفور در شکم من طپیدی تا آن لقمه دفع شدی.

Гӯйанд дар роҳи ҳаҷ дар ҳар чанд гом , ду ракаат намоз гузоштӣ то пас аз дувоздаҳ соли он роҳ ба итмом раседӣ . Вақте шайхи зўолнўни мисрӣ ба аўпиғом фиристод ки ҳамаи шаб дар бодия мехусбӣ ва ба роҳати машғӯлӣ ва қофила даргузашт , вай ҷавоб фармуд ки марди тамом , он бошад ки ҳамаи шаби бхсбд ва чун бомдод шавад пеш аз ҳама ба манзил расида бошад . Гӯйанд дар роҳи ҳаҷ , роҳлҳўии шутурӣ буд . Соҳиби шутур аз гаронии бор шикоят кард . Шайх фармуд : некӯ назар кун . Он мард дид ки бор бар шутур нест ва ба қадари ваҷабӣ бар болои шутур истодааст . Мутаҳайир гардид ва ба лоба даромад . Шайх фармуд ки субҳони аллоҳ , агар ҳоли худ ниҳон дорем моро маломат кунанд ва агар пайдо кунем тоб дидан наёваранд . Муддати сӣ сол дар бодияи шом май гашт ва дувоздаҳ сол бар наҳҷи шариъати муқаддаса риёзат мекашид то расед ба ончӣ расед . Каромоту ҳолоти он ҷаноб бешумораст . Дар тазкираи алоўлё машрӯҳаст . Муддати умри шарифаши навад сол бӯда ва дар санаи 261 риҳлат намӯда , марқадаш дар бастоми маърӯфи хавос ва авомаст .

گویند در راه حج در هر چند گام، دو رکعت نماز گذاشتی تا پس از دوازده سال آن راه به اتمام رسیدی. وقتی شیخ ذوالنّون مصری به اوپیغام فرستاد که همه شب در بادیه می خسبی و به راحت مشغولی و قافله درگذشت، وی جواب فرمود که مرد تمام، آن باشد که همه شب بخسبد و چون بامداد شود پیش از همه به منزل رسیده باشد. گویند در راه حج، راحلهٔوی شتری بود. صاحب شتر از گرانی بار شکایت کرد. شیخ فرمود: نیکو نظر کن. آن مرد دید که بار بر شتر نیست و به قدر وجبی بر بالای شتر ایستاده است. متحیر گردید و به لابه درآمد. شیخ فرمود که سبحان اللّه، اگر حال خود نهان داریم ما را ملامت کنند و اگر پیدا کنیم تاب دیدن نیاورند. مدت سی سال در بادیهٔ شام می‌گشت و دوازده سال بر نهج شریعت مقدسه ریاضت می‌کشید تا رسید به آنچه رسید. کرامات و حالات آن جناب بی شمار است. در تذکرة الاولیا مشروح است. مدت عمر شریفش نود سال بوده و در سنهٔ ۲۶۱ رحلت نموده، مرقدش در بسطام معروف خواص و عوام است.

Тимнои ин рубоиёт аз ӯ навишта шуд :

تیمّناً این رباعیات از او نوشته شد:

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭