Вҳўи шайхи алъорФину бурҳони алўослини алқтби алосФёи фии алоФоқи сафии аддӣни асҳқ . Нисбати он ҷаноб ба ҳазрат эмомҳамам эмоми Мӯсои алкозм май пайвандаду аҷдоди изомаши ҳодӣони роҳи яқину аҳФоди киромаши ҳомиёни дайни мубин . Он ҷанобро дар мабодии сулӯки иштиёқи суҳбати авлиёу асФёии муосирин буд ва ба шавқи хизмати эшон мароҳил бисёр паймӯд . Дар Широз бо машойих суҳбат дошт ва ба раҳнамоеи онҳо толиби шайхи зоҳид гӣлонӣ шуд . Дар моҳи сиём ба савмиъа шайх расед . Пас аз мулоқоти иродат ӯро гузид ва ба шарафи мсоҳрт низ мумтоз гардид . Гӯйанд нисбати иродати ҷаноби зоҳид ба ду восита ба рукни аддӣн сҷосӣ мерасад . Каромоту мақомоти он ҷаноби фузун аз ӯҳдаи ҳавсилаи ин китобасту ҳоҷат ба таҳрир надораду мирзои Муҳамади тақии кирмонӣ дар баҳри алосрор ба чанд восита нақл карда ки ҳазрати мавлавии маънавӣ ба зуҳӯри шайх хабар додааст . Ба ҳар сӯрати зиёда бар сӣ сол ба ҳидояту иршоди толибон иштиғол доштанду зиёда аз сад ҳазор кас тарбият фармуданд . Дар санаи 735 вафот ёфтанд . Агарчӣ сухани манзум ӯ машҳур нест , дар тазкираи волаи ин байт ба ном ӯст :

وهُوَ شیخ العارفین و برهان الواصلین القطب الاصفیا فی الآفاق صفی الدین اسحق. نسبت آن جناب به حضرت امام همام امام موسی الکاظم می‌پیوندد و اجداد عظامش هادیان راه یقین و احفادِ کرامش حامیان دین مبین. آن جناب را در مبادی سلوک اشتیاق صحبت اولیا و اصفیای معاصرین بود و به شوق خدمت ایشان مراحل بسیار پیمود. در شیراز با مشایخ صحبت داشت و به رهنمایی آنها طالب شیخ زاهد گیلانی شد. در ماه صیام به صومعهٔ شیخ رسید. پس از ملاقات ارادت او را گزید و به شرف مصاهرت نیز ممتاز گردید. گویند نسبت ارادت جناب زاهد به دو واسطه به رکن الدین سجاسی می‌رسد. کرامات و مقامات آن جناب فزون از عهدهٔ حوصلهٔ این کتاب است و حاجت به تحریر ندارد و میرزا محمد تقی کرمانی در بحر الاسرار به چند واسطه نقل کرده که حضرت مولوی معنوی به ظهور شیخ خبر داده است. به هر صورت زیاده بر سی سال به هدایت و ارشاد طالبان اشتغال داشتند و زیاده از صد هزار کس تربیت فرمودند. در سنهٔ ۷۳۵ وفات یافتند. اگرچه سخن منظوم او مشهور نیست، در تذکرهٔ واله این بیت به نام اوست: