Шайхӣаст ориф ва фозилӣаст воқиф . Қдўаҳи аҳли камолу зубдаи арбоби ваҷди вҳол . Бо тғоншаҳи бен муаййид муосир бӯдау султони мазкӯри он ҷанобро таъзиму такрим балиғ мефармуд ва аммо шайх аз бими қолу қили ҷҳлои уламои тариқаи худро мастур медошта ва дар хафои ҳиммат бар тарбият мурӣдон мегумошта ва ин ашъор аз натоиҷ табъ ӯст :
شیخی است عارف و فاضلی است واقف. قدوهٔ اهل کمال و زبدهٔ ارباب وجد وحال. با طغانشه بن مؤید معاصر بوده و سلطان مذکور آن جناب را تعظیم و تکریم بلیغ میفرمود و اما شیخ از بیم قال و قیل جهلای علما طریقهٔ خود را مستور میداشته و در خفا همت بر تربیت مریدان میگماشته و این اشعار از نتایج طبع اوست:
мношъораҳ
مِنْاشعاره
Чаҳ дардасти ин ки ишқаш ном карданд
چه دردست این که عشقش نام کردند
Взўи ошӯби хос ва ом карданд
وزو آشوب خاص و عام کردند
Хроботисти андари ишқи конҷо
خراباتیست اندر عشق کانجا
Май аз хӯни ҷигар дар ҷом карданд
می از خونِ جگر در جام کردند
Ба як соғар дар он майхонаи мо ро
به یک ساغر در آن میخانه ما را
Чунин сармаст ва беором карданд
چنین سرمست و بی آرام کردند
٭٭٭
٭٭٭
На яке рӯзи зи васли ту нишон ёфта ам
نه یکی روز ز وصل تو نشان یافتهام
На яке шаби зи фироқи ту амон ёфта ам
نه یکی شب ز فراق تو امان یافتهام
Ба ду ҷӯ бар ман агар ҳар ду ҷаҳон гум гардад
به دو جو بر من اگر هر دو جهان گم گردد
Чун туро ёфтаам ҳар ду ҷаҳон ёфта ам
چون ترا یافتهام هر دو جهان یافتهام