Афсонаи мо гарчи дароз аст хушаст

افسانهٔ ما گرچه دراز است خوشست

Ҳарчанд ки ишқ ҷонгдоз аст хушаст

هرچند که عشق جانگداز است خوشست

Ҳасани ту ба ҳар рӯй ки бошад некӯаст

حسن تو به هر روی که باشد نیکوست

Ишқи арҳмаҳ бар ваҷҳ муҷоз аст хушаст

عشق ارهمه بر وجه مجاز است خوشست

Ҳастӣ ки шавад нест з ҳастӣ ба дарост

هستی که شود نیست ز هستی به دراست

Ҳар зар ки шавад мис ба ҳақиқат на зар аст

هر زر که شود مس به حقیقت نه زر است

Мисро ба амали тавон зар холис кард

مس را به عمل توان زر خالص کرد

ӣнҷо назарӣ кун ки маҳал назар аст

اینجا نظری کن که محل نظر است

Бо онкии шаб аз ғусса ғамам фарсоед

با آنکه شب از غصه غمم فرساید

Рӯзами ҳамаи орзӯ ки шаб кӣ ояд

روزم همه آرزو که شب کی آید

Озурдаи рӯзгорро алқсаҳ

آزردهٔ روزگار را القصه

Рӯз дигару шаб дигар ме ояд

روز دگر و شب دگر می‌آید

Зоҳид ба хароботи биё рост матарс

زاهد به خرابات بیا راست مترس

Тарсӣ ки дар ин роҳ хтрҳост матарс

ترسی که در این راه خطرهاست مترس

Он кас ки зи тарс ӯ ниёеи ?бурма

آن کس که ز ترس او نیایی برما

Пинҳони зи ту дар хароба мост матарс

پنهان ز تو در خرابهٔ ماست مترس

эй ҳар нафас аз ҷӯади туам файз навай

ای هر نفس از جود توام فیض نوی

Бе лутфи ту сад ҳазор кӯшиш ба ҷӯй

بی لطف تو صد هزار کوشش به جوی

Тавфиқи тугар роҳнамоӣ накунад

توفیق تو گر راهنمایی نکند

Аз саъй ба ҷое нарасад роҳравӣ

از سعی به جایی نرسد راهروی