Исмаши мирзои Муҳамади рафеъ ва дар фазилати пояи қадараши мниъ . Китоби мустатоби абвоби алҷанон аз ӯст . Алҳақ ҳар бобӣ аз абвоби абвоби алҷанонаши бобӣ аз абвоби алҷанон . Муосири султони ҳусайни сафавӣ буду халқро мавъиза менамӯд . Дар авоили ҷулуси султони мазкӯри марҳӯм вмғФўр шуд . Шеър ҳам мегуфт . Аиндўи байт аз ӯ навишта мешавад :
اسمش میرزا محمد رفیع و در فضیلت پایهٔ قدرش منیع. کتاب مستطاب ابواب الجنان از اوست. الحق هر بابی از ابواب ابواب الجنانش بابی از ابواب الجنان. معاصر سلطان حسین صفوی بود و خلق را موعظه مینمود. در اوایل جلوس سلطان مذکور مرحوم ومغفور شد. شعر هم میگفت. ایندو بیت از او نوشته میشود:
Аз ҳеҷ каси биҷузи ду забонӣ надида ам
از هیچ کس بجز دو زبانی ندیدهام
Халқи замонаро ҳамаи гӯйии забон яке аст
خلق زمانه را همه گویی زبان یکی است
Давр ва дароз шуд сафар бе худии маро
دور و دراز شد سفر بی خودی مرا
Гуё ба буии зулфи ту аз ҳуш рафта ам
گویا به بوی زلف تو از هوش رفتهام