Вҳўи зубдаи алФзлоءи Сайиди ълоءи аддӣни ҳусайн . Аз ҷаноби волид аз авлоди мейр бузургаст ки аз аъозими содоти олии дараҷоти он мамлакатаст ва аз тарафи волида аз содоти шаҳристон ва худ домоди шоҳи аббос сафавӣ бӯда ва дар аҳди шоҳи аббоси сонӣ садорат намӯда . Ҷаноби алломаи хонсории оқоҳсини тоби сроаҳи таҳсил дар хизмати он ҷаноб карда , аз тломзаҳ эшон бӯда . Ғараз , аз акобри Фзлоءу уламои аҳд худ бӯда , сифот сутӯда дошт . Дар санаи 1064 фӯт шуд . Гоҳе шеърӣ мегуфта . Ин рубоӣ аз он ҷанобаст :

وهُوَ زبدة الفضلاء سید علاء الدین حسین. از جناب والد از اولاد میر بزرگ است که از اعاظم سادات عالی درجات آن مملکت است و از طرف والده از سادات شهرستان و خود داماد شاه عباس صفوی بوده و در عهد شاه عباس ثانی صدارت نموده. جناب علامه خوانساری آقاحسین طابَ ثراه تحصیل در خدمت آن جناب کرده، از تلامذهٔ ایشان بوده. غرض، از اکابر فضلاء و علمای عهد خود بوده، صفات ستوده داشت. در سنهٔ ۱۰۶۴ فوت شد. گاهی شعری می‌گفته. این رباعی از آن جناب است: