Исмаши мирзои Довӯди халафи алсдқи мирзои Абдуллоҳи мутахаллис ба ишқаст . Худ ба исм тахаллус мефармоеду силсилаи эшон дар Эрони маърӯф ва машҳуранд . Салотини сафавияи мукаррар бо ин силсила васлат намӯда ва ҳамеша муаззаз ва макрам бӯдаанд . Ҷаноби мирзои Довӯд ба анвоъи камолоти мавсуф ва ба мсоҳрти шоҳи сулаймони сафавӣ машъуф бӯда , муддати мадидии тавлияти Машҳади муқаддаси разавӣ бо ӯ буду султони ҳусайни сафавӣ ба вазорат таклифаш карда қабули нафармуд . Дар ҳамонҷо фӯт шуд . Аз ашъори он ҷанобаст :
اسمش میرزا داوود خلف الصدق میرزا عبداللّه متخلص به عشق است. خود به اسم تخلص میفرماید و سلسلهٔ ایشان در ایران معروف و مشهورند. سلاطین صفویه مکرر با این سلسله وصلت نموده و همیشه معزز و مکرم بودهاند. جناب میرزا داوود به انواع کمالات موصوف و به مصاهرت شاه سلیمان صفوی مشعوف بوده، مدت مدیدی تولیت مشهد مقدس رضوی با او بود و سلطان حسین صفوی به وزارت تکلیفش کرده قبول نفرمود. در همانجا فوت شد. از اشعار آن جناب است:
Бе ту аз шуълаи оҳи дили девонаи мо
بی تو از شعلهٔ آه دلِ دیوانهٔ ما
Сайл дӯдӣ шуд ва бархест зи вайронаи мо
سیل دودی شد و برخاست ز ویرانهٔ ما
Нагӯяд онкии бидонад чаҳ гуяд онкӣ надонад
نگوید آنکه بداند چه گوید آنکه نداند
Ба ҳайратам ки суроғи висолаш аз ки бигирам
به حیرتم که سراغ وصالش از که بگیرم