Ва ҳўи мавлонои шарафи аддӣни алӣ , дар ҳамаи фунуни камолот , қсби алсбқ аз ҳамгинони рабӯдӣу мусоҳиби салотини гўркониаҳ будӣ . Аҳволи хуҷастаи молш дар таворихи мстўру тасонифаши байни алмўрхини машҳур . Ҳасби алхўоҳши шоҳрухи мирзои таърихи зФрномаҳи таълӣфи фармӯда . Ғараз , дар тариқати мурӣди султони ҳусайн ахлотӣаст . Китоби канаи алмроду ҳлли ҳақоиқи алтҳлилу мўотну шарҳи қасидаи барда аз он ҷанобаст . Дар санаи ҳаштсад ва панҷоҳ ва шаш дар язд вафот ёфт . Ин чанд байт аз ашъор форсӣа ӯст :
و هُوَ مولانا شرف الدین علی، در همهٔ فنون کمالات، قصب السبق از همگنان ربودی و مصاحب سلاطین گورکانیه بودی. احوال خجسته مآلش در تواریخ مسطور و تصانیفش بین المورخین مشهور. حسب الخواهش شاهرخ میرزا تاریخ ظفرنامه تألیف فرموده. غرض، در طریقت مرید سلطان حسین اخلاطی است. کتاب کنه المراد و حلل حقایق التهلیل و مواطن و شرح قصیدهٔ برده از آن جناب است. در سنهٔ هشتصد و پنجاه و شش در یزد وفات یافت. این چند بیت از اشعار فارسیّهٔ اوست:
қитъа
قطعه
Олимии ғарқи таҳайюр ба лаби баҳри вуҷӯд
عالمی غرق تحیر به لب بحر وجود
Дида бар мавҷ ва касеро хабар аз дарё нест
دیده بر موج و کسی را خبر از دریا نیست
Сухан аз хеш бигӯ сухра бегона машав
سخن از خویش بگو سخرهٔ بیگانه مشو
Кандарин дайри куҳани ғайри ту кас гуё нест
کاندرین دیر کهن غیر تو کس گویا نیست
Сӯфӣ мабош мункири риндон май параст
صوفی مباش منکر رندان می پرست
Кандар пиёлаи пуртӯй аз рӯй ёр ҳаст
کاندر پیاله پرتوی از روی یار هست
Ринд вааст ҷуръа май аз асбоби дунявӣ
رند و است جرعهٔ می از اسباب دنیوی
Ва он ҳам бияфканад зи каф онгаҳ ки гашти маст
و آن هم بیفکند ز کف آنگه که گشت مست
Шайхасту садҳазори таъаллуқи зи неки вебад
شیخ است و صدهزار تعلق ز نیک وبد
Пайвастаи халқро паии бадномӣу шикаст
پیوسته خلق را پی بدنامی و شکست
Венаи турфатар ки мардуми кӯтаҳ назар кунанд
وین طرفهتر که مردم کوته نظر کنند
Онро хитоби осӣ ва инро худопараст
آن را خطاب عاصی و این را خداپرست
Дар орзӯии ин ки бабўсанд дасти дӯст
در آرزوی این که ببوسند دستِ دوست
Бисёр срФдо шудаи касро надоди даст
بسیار سرفدا شده کس را نداد دست
Накушод дар ба рӯй шарафи пери майкада
نگشاد در به روی شرف پیر میکده
То аз диёри куну макони рахти брнбст
تا از دیارِ کون و مکان رخت برنبست
Гӯ аз сар ҳар ду кун бархезад
گو از سر هر دو کون برخیزد
Ҳар кас ки миён мо нишинад
هر کس که میان ما نشیند
Чун дар ҳамаи ҷои биҷузи ту кас нест
چون در همه جا بجز تو کس نیست
Дар савмиъаи кас чаро нишинад
در صومعه کس چرا نشیند
Қади броФрохтаҳ эй чеҳра барафрӯхта Эй
قد برافراختهای چهره برافروختهای
Кори худсохтае хирмани мо сӯхта Эй
کار خودساختهای خرمن ما سوختهای
То наёбади хабари ҳасани ту ғайр аз ғайрат
تا نیابد خبرِ حسنِ تو غیر از غیرت
Ҳамаро дида фурӯбастау лаби дӯхта Эй
همه را دیده فروبسته و لب دوختهای
рубоӣ
رباعی
Дар чашмаи шаръи кҷрўм чун харчанг
در چشمهٔ شرع کجروم چون خرچنگ
Дар бешаи дайн чу рӯбаҳами пари найранг
در بیشهٔ دین چو روبهم پر نیرنگ
Бар минбари илми ҳамчу дар кӯҳи паланг
بر منبرِ علم همچو در کوه پلنگ
Дар далқи кабӯди ҳамчу дар нили наҳанг
در دلقِ کبود همچو در نیل نهنگ
Гар ҷоми тараб ба маснад ҷам зада ем
گر جام طرب به مسند جم زدهایم
Ҷузи бода ба даст нест то дам зада ем
جز باده به دست نیست تا دم زدهایم
Пайдо шудаи олимӣ ва пинҳон гашта
پیدا شده عالمی و پنهان گشته
То чашм гушӯдаем бар ҳам зада ем
تا چشم گشودهایم بر هم زدهایم
Гуҳи шонаи каши турра Лайлӣ бошӣ
گه شانه کِش طرّهٔ لیلی باشی
Гуҳ дар сари маҷнӯни ҳама савдо бошӣ
گه در سر مجنون همه سودا باشی
Гуҳи оинаи ҷамоли Юсуфи гардӣ
گه آینهٔ جمال یوسف گردی
Гуҳи оташи хирман Зулайхо бошӣ
گه آتشِ خرمن زلیخا باشی