Исмаши шамси аддӣни Абдуллоҳ . Аз улӯми ақлӣ ва нақулӣ огоҳ буд . Хоҷаи шамси аддӣни Муҳамади ҳофизи широзӣу шайхи алӣ куллану қавоми аддӣни абўосҳқ аз тломзаҳ ӯ , ва дар хизматаши иктисоб улӯм намӯдаанд . Султони Муҳамади Музаффар ба вай иродат дошта . Ғараз , аз акобри фузало ва ҳукамост . ВФотш дар санаи 772 иттифоқ афтод . Ин рубои тбрко аз ӯ навишта мешавад :

اسمش شمس الدین عبداللّه. از علوم عقلی و نقلی آگاه بود. خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی و شیخ علی کلا و قوام الدین ابواسحق از تلامذهٔ او، و در خدمتش اکتساب علوم نموده‌اند. سلطان محمد مظفر به وی ارادت داشته. غرض، از اکابر فضلا و حکماست. وفاتش در سنهٔ ۷۷۲ اتفاق افتاد. این رباعی تبرّکاً از او نوشته می‌شود:

Дар давлату меҳнат ҷаҳон ҳаст завол

در دولت و محنت جهان هست زوال

Дар софи тугар дард дар афкандаи манол

دُرّ صاف تو گر دُرد در افکنده منال

Хуш бошу замон ба коми ёрони гузарон

خوش باش و زمان به کام یاران گذران

Зеро ки намонад ин ҷаҳон бар як ҳол

زیرا که نماند این جهان بر یک حال