Ва ҳўи шарафи аддӣни фазли аллоҳ . ӯро аз шФрўаҳи мнмзоФот Исфаҳон медонанд ки онро пздаҳ низ гӯйанд . Аз машоҳӣр фузалост . Рисолаи атбоқи алзҳб ки муштамиласт бар сад калима дар панду мавоъизу шарҳи ҳоли аснофи хилоиқи он ҷаноб дар муқобили атўоқи алзҳби зи мхшрии навишта . Ин чанд байт аз ашъори он ҷанобаст :
و هُوَ شرف الدین فضل اللّه. او را از شفروه مِنْمضافات اصفهان میدانند که آن را پزده نیز گویند. از مشاهیر فضلاست. رسالهٔ اطباق الذهب که مشتمل است بر صد کلمه در پند و مواعظ و شرح حال اصناف خلایق آن جناب در مقابل اطواق الذهب ز مخشری نوشته. این چند بیت از اشعار آن جناب است:
Аз тақозои висолаши хомшим
از تقاضای وصالش خامشیم
Ин хамӯшӣ ҳам тақозое хуш аст
این خموشی هم تقاضایی خوش است
Ишқӣ ки на олӯдаи ҳиҷрон на висол аст
عشقی که نه آلودهٔ هجران نه وصال است
Ганҷӣ аст надонам дил хурсанд ки дорад
گنجی است ندانم دل خرسندِ که دارد
Мусулмонон ба мастурии мёзоридмстон ро
مسلمانان به مستوری میازاریدمستان را
Битарсед аз қазои бдкаҳи ман ҳам порсо будам
بترسید از قضایِ بدکه من هم پارسا بودم
Агар зоҳидӣанд вагар ъорФоннд
اگر زاهدانند وگر عارفانند
Ҳама мард музданд марди худои кӯ
همه مردِ مزدند مرد خدا کو
Марои лоиқ сӯхтан май шуморӣ
مرا لایق سوختن میشماری
Агар содиқии оташу бӯрёи кӯ
اگر صادقی آتش و بوریا کو
Худоё аз он хон ки аз баҳри хосон
خدایا از آن خوان که از بهر خاصان
Наҳодӣ насиби ман бенавои кӯ
نهادی نصیب منِ بینوا کو
Агар раҳмати ало ба тоъат набахше
اگر رحمت الا به طاعت نبخشی
Пас ин байъ хонанд ҷӯаду атои кӯ
پس این بیع خوانند جود و عطا کو
Агар дар баҳои зуҳд хоҳӣ надорам
اگر در بها زهد خواهی ندارم
Вагар бебаҳо май диҳии баҳри мо кӯ
وگر بی بها میدهی بهر ما کو