Ва ҳўи Абдуллоҳи бен абии Абдуллоҳи мунҷии ассонии бен абии ҳФси мунҷии алмозии бен Абдуллоҳи иқзони алоидҷии алхўзӣ . Ба вуфӯри камолот аз ҳамгинон пеш бӯдау шайхи мҳии аддӣни арабӣ дар тасонифи худ вайро сутӯда . Гӯйанд тасониф олия дорад . Ман ҷумлаи тарози алзҳб ва он муштамиласт бар фазойилу маноқиби аъиммаи асноъшри алайҳими ассалом ва дар ҳақиқати эшон бароҳини қотеъа дар он китоб сабт карда , бо шайхи бен арабии мувофиқу муосиру забони баён аз авсофаши қосир . Ин рубои мансӯб ба он ҷанобаст :

و هُوَ عبداللّه بن ابی عبداللّه منجی الثّانی بن ابی حفص منجی الماضی بن عبداللّه یقظان الایدجی الخوزی. به وفور کمالات از همگنان پیش بوده و شیخ محی الدّین عربی در تصانیف خود وی را ستوده. گویند تصانیف عالیه دارد. من جمله طراز الذهب و آن مشتمل است بر فضایل و مناقب ائمهٔ اثناعشر علیهم السلام و در حقیقت ایشان براهین قاطعه در آن کتاب ثبت کرده، با شیخ بن عربی موافق و معاصر و زبان بیان از اوصافش قاصر. این رباعی منسوب به آن جناب است: