Онро ки чори болаши иззат муяссар аст

آن را که چار بالش عزت میسر است

Гӯи панҷ навбаи зан ки шаҳи ҳафт кишвар аст

گو پنج نوبه زن که شهِ هفت کشور است

Бар шати ҳодисот бурун ояд аз либос

بر شطِّ حادثات برون آید از لباس

Коўл бараҳнагӣаст ки шарт шиновар аст

کاول برهنگی است که شرط شناور است

Шодам ба ғами ту гарчи шодӣ

شادم به غم تو گرچه شادی

Дар мазҳаби ошиқон ҳаром аст

در مذهب عاشقان حرام است

Аз ғояти ҳасани ту вази ғайрати чашми худ

از غایت حسن تو وز غیرت چشمِ خود

Пайдоат намеёбам пинҳонат наме байнам

پیدات نمی‌یابم پنهانت نمی‌بینم

Гарчи з ту мегӯям дар гуфт наме ое

گرچه ز تو می‌گویم در گفت نمی‌آیی

Врчаҳ ба ту май байнам чун ҷонат наме байнам

ورچه به تو می‌بینم چون جانت نمی‌بینم

Сӯзӣаст маро дар дил аммо на чунон сӯзӣ

سوزیست مرا در دل اما نه چنان سوزی

Сӯзӣ ки вуҷӯди ман бар бод диҳад рӯзӣ

سوزی که وجود من بر باد دهد روزی

Чаҳор чиз ки асл фароғатасту манол

چهار چیز که اصل فراغتست و منال

Наярзад он ба чаҳор дигар дар охири ҳол

نیرزد آن به چهار دگر در آخر حال

Гунаҳ ба шарми маломат , амал ба хиҷлати азл

گنه به شرم ملامت، عمل به خجلتِ عزل

Бақо ба талхии маргу тамаъ ба зли савол

بقا به تلخیِ مرگ و طمع به ذُلِّ سؤال

Гуҳи туъмаи мӯри аждаҳое созӣ

گه طعمهٔ مور اژدهایی سازی

Гуҳ аз пари пашшае ҳумое созӣ

گه از پر پشه‌‌ای همایی سازی

Дарҳами шикании косаи сад касрӣ ро

درهم شکنی کاسهٔ صد کسری را

То дастаи кӯзаи гадоӣ созӣ

تا دستهٔ کوزهٔ گدایی سازی