Номаши зиёвуддин ва чун силсилаи насабаш ба ҳазрати салмони форсӣ - разии аллоҳи анҳу - мерасад , бад-ӣни муносибати форсӣ тахаллус карда . Фозилии баландпояу ҳакимӣ гиронмояаст . Шарҳӣ бар маҳсӯли фахриддини розии навишта . Муосири султони Муҳамад аилдгз бӯдау умӯроти шаръӣаи Бухороро ратқ ва фатқ менамӯда . Дар санаи 622 дар Ҳирот вафот ёфт . Ин абёт аз ӯст :
نامش ضیاءالدّین و چون سلسله نسبش به حضرت سلمان فارسی- رضی اللّه عنه- میرسد، بدین مناسبت فارسی تخلص کرده. فاضلی بلندپایه و حکیمی گرانمایه است. شرحی بر محصول فخرالدّین رازی نوشته. معاصر سلطان محمد ایلدگز بوده و امورات شرعیه بخارا را رتق و فتق مینموده. در سنهٔ ۶۲۲ در هرات وفات یافت. این ابیات از اوست:
Рӯз надонам чигуна шаб кунад он кас
روز ندانم چگونه شب کند آن کس
Каз ту умеди шаб висол надорад
کز تو امید شب وصال ندارد
Гуфтои баҳоии бӯси ман омдҳзори ҷон
گفتا بهای بوس من آمدهزار جان
Ин ҳам з лутф ӯст ки чандин баҳо накард
این هم ز لطف اوست که چندین بها نکرد
Оташини боди марои бистар агар бе ёдат
آتشین باد مرا بستر اگر بی یادت
Май нуҳуми ҳеҷ шаб аз ишқи ту сар бар болин
مینهم هیچ شب از عشق تو سر بر بالین
Гуфтӣ зи дарди ман нгрстӣу барҳақӣ
گفتی ز درد من نگرستی و برحقی
Фарқаст аз фишондани хӯн то гиристан
فرق است از فشاندن خون تا گریستن