Халафи алсдқи шайх мҳмдлоҳиҷӣаст ки соҳиби шарҳ гулшанаст . Вай ба шайхи зодаи Лоҳиҷӣ маърӯф бӯда ва чанде хизмати шоҳи Исмоили сафавиро намӯда . Шоҳи мазкӯр ӯро ба рисолат назд Муҳаммадхони шайбонии фиристода . Вай дар он маҷлис дод фасоҳат дода . Охири азлати гузида ва дар санаи 927 дар Широз фӯт гардид . Ашъор хуб дорад . Ин рубоиёт аз эшонаст :
خلف الصدق شیخ محمدلاهیجی است که صاحب شرح گلشن است. وی به شیخ زادهٔ لاهیجی معروف بوده و چندی خدمت شاه اسماعیل صفوی را نموده. شاه مذکور او را به رسالت نزد محمدخان شیبانی فرستاده. وی در آن مجلس داد فصاحت داده. آخر عزلت گزیده و در سنهٔ ۹۲۷ در شیراز فوت گردید. اشعار خوب دارد. این رباعیات از ایشان است:
Гар чашми гушойам ба ҷамол тўхўш аст
گر چشم گشایم به جمال توخوش است
Вар дида бабандам ба хаёли ту хуш аст
ور دیده ببندم به خیال تو خوش است
Ҳеҷ азтўи бҷзФроқи ту нохуш нест
هیچ ازتو بجزفراق تو ناخوش نیست
Ваон низ ба умеди висоли ту хуш аст
وان نیز به امید وصال تو خوش است
Нақши сувари ҷаҳони фидойӣ ҳеҷ аст
نقش صور جهان فدایی هیچ است
ӯе ва туе манӣ ва мое ҳеҷ аст
اویی و تویی منی و مایی هیچ است
Чун оинаи ҷаҳони намое ҳеҷ аст
چون آینهٔ جهان نمایی هیچ است
Худ ҳайчи ва ҳарчӣ май намое ҳеҷ аст
خود هیچی و هرچه مینمایی هیچ است
Халқам агар ошноӣ худ ме хоҳанд
خلقم اگر آشنای خود میخواهند
Алҳақ сипари балоӣ худ ме хоҳанд
الحق سپر بلای خود میخواهند
Худро з барои мо наме хўоҳдкс
خود را ز برای ما نمیخواهدکس
Моро ҳама аз барои худ ме хоҳанд
ما را همه از برای خود میخواهند
Ошиқи ману девонаи ману шайдои ман
عاشق من و دیوانه من و شیدا من
Шуҳраи ману афсонаи ману расвои ман
شهره من و افسانه من و رسوا من
Кофари ману бути парасти ман тарсои ман
کافر من و بت پرست من ترسا من
Инҳо ман ва сад бори бтар зинҳо ман
اینها من و صد بار بتر زینها من