Исмаши Сайиди Муҳамад , мулаққаб ба ҷомаи боф . Аслаш аз турбати ҳайдария . Чун ағлаби ашъораш рубоӣаст ба мейри рубои машҳур шуда . Ба Ҳиндӯстони рафта фӯт гардиду кони злки фии санаи 973 . Ғараз , аз фузалои аҳд худ бӯдау ҳакӣмона ҳаракат менамӯда . Ин чанд рубоӣ аз ӯст :
اسمش سید محمد، ملقب به جامه باف. اصلش از تربت حیدریه. چون اغلب اشعارش رباعی است به میر رباعی مشهور شده. به هندوستان رفته فوت گردید و کان ذلک فی سنهٔ ۹۷۳. غرض، از فضلای عهد خود بوده و حکیمانه حرکت مینموده. این چند رباعی از اوست:
Мнрбоъётаҳи алайҳи алрҳмаҳ
مِنْرباعیاته عَلَیهِ الرَّحمة
Фонии шӯу иқлӣми бақои ор ба даст
فانی شو و اقلیم بقا آر به دست
Дар дӯст касе расед каз хеш бараст
در دوست کسی رسید کز خویش برست
Аз ҳастӣ хеш буд саргаштаи ҳубоб
از هستی خویش بود سرگشته حباب
Он лаҳза ки нест шуд ба дарёи пайваст
آن لحظه که نیست شد به دریا پیوست
Кардем ба базми дида чун шамъи мақом
کردیم به بزم دیده چون شمع مقام
Барадем ба сари умр дар андешаи хом
بردیم به سر عمر در اندیشهٔ خام
Чун шамъи тамом гашт мемерад ва мо
چون شمع تمام گشت میمیرد و ما
Афсӯс ки мардем ва нагаштем тамом
افسوس که مردیم و نگشتیم تمام
Бар сафҳа ҳастӣ чу қалам ме гузарем
بر صفحهٔ هستی چو قلم میگذریم
Ҳарфи ғам худ карда рақам ме гузарем
حرف غم خود کرده رقم میگذریم
Зини бҳрпрошўб ки бепоён аст
زین بحرپرآشوب که بی پایان است
Пайваста чу мавҷ аз пай ҳам ме гузарем
پیوسته چو موج از پی هم میگذریم