Гуфтае бедор бояд ошиқи дидори мо

گفته‌ای بیدار باید عاشق دیدار ما

Поси ин ҳарф ту дорад дидаи бедори мо

پاس این حرف تو دارد دیدهٔ بیدار ما

Ту ба ҳар кӯчаи хиромон ва ман аз рашки ҳалок

تو به هر کوچه خرامان و من از رشک هلاک

Ки набастааст касе чашми тамошое ро

که نبسته است کسی چشم تماشایی را

Ҳаркии бинии лабаши аздъўӣ мнсўрпр аст

هرکه بینی لبش ازدعوی منصورپر است

Лек риндӣ ки кашад сарзаниши дор кам аст

لیک رندی که کشد سرزنش دار کم است

Қисмати мо зини чамани бори таъаллуқ буду бас

قسمت ما زین چمن بار تعلق بود و بس

Сарвро нозам ки озод омад ва озод рафт

سرو را نازم که آزاد آمد و آزاد رفت

На ғам бегонагон дорам на фикри дӯстон

نه غم بیگانگان دارم نه فکر دوستان

То ба ёдам омадӣ олами маро аз ёд рафт

تا به یادم آمدی عالم مرا از یاد رفت

Дару девор ба маҳрӯмии ман май хнднд

در و دیوار به محرومی من می‌خندند

Ман ба ин хуш ки ба рӯем дар гулшан боз аст

من به این خوش که به رویم درِ گلشن باز است

Ҳайфаст ки дар гардани ҳури афкандаши кас

حیف است که در گردن حور افکندش کس

Дастӣ ки ба ёди ту дар оғӯш тавон кард

دستی که به یاد تو در آغوش توان کرد

Рӯҳ дар қолаби инсони зи пай маърифат аст

روح در قالب انسان ز پی معرفت است

Кардаанд ин тала дар хок ки анқо гиранд

کرده‌اند این تله در خاک که عنقا گیرند

Вақтаст ки тарки пери устоди диҳем

وقت است که ترک پیر استاد دهیم

Омӯхтаҳоро ҳама аз ёди диҳем

آموخته‌ها را همه از یاد دهیم

Бо ҷом май ду сола дар майкада ҳо

با جام میِ دو ساله در میکده‌ها

Номӯси ҳазор сола бар боди диҳем

ناموسِ هزار ساله بر باد دهیم