Исмаши мирқўоми аддӣни насруллоҳ . Дар бадви ҳол мулозимат менамӯд . Магар бар перзании ҳукмии навишта буду муҳассили перзанро озор карда . Гуфт : эй қавоми аддӣн аз худо шарм намекунӣ ки бар чун ман ъаҷузаи зулми раво май дорӣ ? ин сухан бар дили вай асар карда , дуоту қалами худро дар зери санги шикаста , тоӣб шуду рӯ ба ибодати оўрдў ба хизмат машойих расед . Соҳиби мақом олӣ гардид . Китобӣ дар тариқат тасниф карда мсмӣ ба ҷунун алмҷонинаст . Калимоти бадеъу суханони ғариб дар он мундараҷаст . Ғараз , муосири шоҳрухи мирзоу вилодаташ дар санаи 734у вФотш дар сана 830 бӯда . Муҳамади Авфӣ бо вай мулоқот намӯд . Ин рубоӣ аз ӯст :

اسمش میرقوام الدّین نصراللّه. در بدو حال ملازمت می‌نمود. مگر بر پیرزنی حکمی نوشته بود و محصل پیرزن را آزار کرده. گفت: ای قوام الدین از خدا شرم نمی‌کنی که بر چون من عجوزه ظلم روا می‌داری؟ این سخن بر دل وی اثر کرده، دوات و قلم خود را در زیر سنگ شکسته، تائب شد و رو به عبادت آوردو به خدمت مشایخ رسید. صاحب مقام عالی گردید. کتابی در طریقت تصنیف کرده مسمی به جنون المجانین است. کلمات بدیع و سخنان غریب در آن مندرج است. غرض، معاصر شاهرخ میرزا و ولادتش در سنهٔ ۷۳۴ و وفاتش در سنهٔ ۸۳۰ بوده. محمد عوفی با وی ملاقات نمود. این رباعی از اوست: