Ногаҳони шамс дайн расед буи

ناگهان شمس دین رسید به وی

Гуфт ании зтоби нураши фӣ

گفت انی ز تاب نورش فی

Азўрои ҷаҳони ишқи овоз

از ورای جهان عشق آواز

Бирасонед бедаф ва бе соз

برسانید بی دف و بی ساز

Шарҳ кардаш зи ҳолати маъшӯқ

شرح کردش ز حالت معشوق

То ки сараши гузашт аз Айюқ

تا که سرش گذشت از عیوق

Гуфт агар чаҳ бботнии ту гарав

گفت اگر چه به باطنی تو گرو

Ботини ботинами ман ин бишинав

باطن باطنم من این بشنو

Сари асрору нури анворам

سر اسرار و نور انوارم

Нарасанд авлиёи босрорм

نرسند اولیا به اسرارم

Ишқ дар роҳи ман буд парда

عشق در راه من بود پرده

Ишқ зиндааст пеши ман мурда

عشق زنده است پیش من مرده

Аўлёӣӣ ки сарф маъшӯқ анд

اولیائی که صرف معشوق اند

Бартар аз Муртазо ва форуқ анд

برتر از مرتضی و فاروق اند

Ҳолашон чун бигуфт дар номад

حالشان چون به گفت در نامد

Мишонро бигӯ кӣ ошомад

می‌شان را بگو کی آشامد

Илми зоҳири зи фақр агар давр аст

علم ظاهر ز فقر اگر دور است

Сари эшон зи фақр мастур аст

سر ایشان ز فقر مستور است

Аҳли зоҳири зи фақр нодон анд

اهل ظاهر ز فقر نادان اند

Фақр аз он гиреҳ бидон сон анд

فقر از آن گره بدان سان اند

Гарчи ушшоқи рости малики бақо

گرچه عشاق راست ملک بقا

Малик маъшӯқ ҳаст аз он аъло

ملک معشوق هست از آن اعلی

Аҳл зоҳир заданд бар Мансур

اهل ظاهر زدند بر منصور

Зонка буданд аз ҷаҳонаши давр

زانکه بودند از جهانش دور

Ҳама аз ҷаҳл гашта душман ӯ

همه از جهل گشته دشمن او

Зонка аз сар ӯ нбдшони бӯ

زانکه از سر او نبدشان بو

Андари ин давр агар бадии Мансур

اندر این دور اگر بدی منصور

Ҳоли эшон бар ӯ шудӣ мастур

حال ایشان بر او شدی مستور

Хасми гаштӣ ва қасдашон кардӣ

خصم گشتی و قصدشان کردی

Дар сиёсат бидорашон барадӣ

در سیاست به دارشان بردی

Даъваташ кард дар ҷаҳони аҷаб

دعوتش کرد در جهان عجب

Ки надид он бихоб тарку араб

که ندید آن به خواب ترک و عرب

Шайхи устоди гашти навомӯз

شیخ استاد گشت نوآموز

Дарс хондӣ бхдмтш ҳар рӯз

درس خواندی به خدمتش هر روز

Мунтаҳӣ буд мубтадӣ шуд боз

منتهی بود مبتدی شد باز

Муқтада буд муқтада шуд боз

مقتدی بود مقتدی شد باز

Гарчи дар илми фақри комил буд

گرچه در علم فقر کامل بود

Илми нав буд кӯ буи бинмуд

علم نو بود کو به وی بنمود

Ошиқи ростин буд нодир

عاشق راستین بود نادر

Бошад аз мардумони ниҳон чун сар

باشد از مردمان نهان چون سر

Сахт ноёб дар ҷаҳон чу гуҳар

سخت نایاب در جهان چو گهر

Кам касе ёфт зу нишону хабар

کم کسی یافت زو نشان و خبر

Ҳоли ошиқ чу бошад эй писари ин

حال عاشق چو باشد ای پسر این

Чашми ҷонро гшо ва нек бибин

چشم جان را گشا و نیک ببین

Ҳоли маъшӯқро ки чун бошад

حال معشوق را که چون باشد

Он зи шарҳу баён бурун бошад

آن ز شرح و بیان برون باشد

Аҳли дидор май ндонндш

اهل دیدار می ندانندش

Зонка нашунидаанд монандаш

زانکه نشنیده ‌ اند مانندش

Чун надоранд зон ҷамоли хабар

چون ندارند زان جمال خبر

Ҷои дигари ҳмикннди назар

جای دیگر همی‌کنند نظر

Шамси табриз буд аз он шоҳон

شمس تبریز بود از آن شاهان

Даъваташ кард лоҷарами сӯии он

دعوتش کرد لاجرم سوی آن

Ҷинси он буд ҳам бидон пайваст

جنس آن بود هم بدان پیوست

Аз раҳи ҷони бҷони ҷони пайваст

از ره جان به جان جان پیوست

Раҳбараши гашти шамси табризӣ

رهبرش گشت شمس تبریزی

Онкӣ будаш ниҳоди хунрезӣ

آنکه بودش نهاد خونریزی

Пеш аз ин гуфтаем қисса ӯ

پیش از این گفته ایم قصۀ او

Дар сари оғози ҷӯии онро ту

در سر آغاز جوی آن را تو

Ки чҳо рафт биравӣу асҳоб

که چه‌ها رفت بر وی و اصحاب

Чун шуданд аз фироқ ӯ аҳбоб

چون شدند از فراق او احباب

Чаҳ ҷигарҳо ки хӯн шуд аз ҳиҷрон

چه جگرها که خون شد از هجران

Ёру ағёр аз ғамаши бФғон

یار و اغیار از غمش به فغان

Сӯз каз вай фитод дар олам

سوز کز وی فتاد در عالم

Оташ афрӯхт дар банӣ одам

آتش افروخت در بنی آدم

Ҳамаро баста кард он дами дам

همه را بسته کرد آن دم دم

Ашгҳошон равона шуд чун ӣам

اشکهاشان روانه شد چون یم

Натавон гуфт шарҳи ин эй ъам

نتوان گفت شرح این ای عم

Санги бгдохти зи оташи он ғам

سنگ بگداخت ز آتش آن غم

Ғами ҳақи аслу моя шодӣ аст

غم حق اصل و مایۀ شادی است

Дар харобаши наҳуфта ободӣ аст

در خرابش نهفته آبادی است