Ин ҷаҳони ҳамчуи лайл ва он чу наҳор

این جهان همچو لیل و آن چو نهار

Ин буд чун даии он буд чу баҳор

این بوَد چون دی آن بوَد چو بهار

Хоби ғифлат аз он шудааст гарон

خواب غفلت از آن شده است گران

Ки май лайл беҳадасту карон

که میِ لیل بی حد است و کران

Соқии лайли халқро зи шароб

ساقیِ لیل خلق را ز شراب

Он чунон кардааст масту хароб

آن چنان کرده است مست و خراب

Ки ба сад бонг бар наме хезанд

که به صد بانگ بر نمی‌خیزند

Ва зи шқои хӯни худ ҳаме резанд

و ز شقا خون خود همی‌ریزند

Ҳолат маргашон кунад бедор

حالت مرگشان کند بیدار

Аз чунин биҳшии бади ҳушёр

از چنین بیهشی بد هشیار

Лайл хоб оварад яқини ҳама ро

لیل خواب آورد یقین همه را

Дар хури оради гиёҳҳо рама ро

در خور آرد گیاهها رمه را

Онкӣ дар лайл бошад ӯ бедор

آنکه در لیل باشد او بیدار

Нафас ӯро з хуфтагон машумор

نفس او را ز خفتگان مشمار

Маргро дидааст ӯ пешин

مرگ را دیده است او پیشین

Зиндагӣ боядат ба вай биншин

زندگی بایدت به وی بنشین

Марди ошиқ агарчӣ махлуқ аст

مرد عاشق اگرچه مخلوق است

Ҷон ӯ нуру сар форуқ аст

جان او نور و سر فاروق است

Сӯрат ӯ қиёмат кубро аст

صورت او قیامت کبری است

Ваон қиёмат ки ояд он суғро аст

وان قیامت که آید آن صغری است

Зини қиёмати атоу бахшиш ҳост

زین قیامت عطا و بخشش‌هاست

Ваон қиёмат барои заҷр ва ҷазост

وان قیامت برای زجر و جزاست

Ин ва он як буд чу нур худост

این و آن یک بوَد چو نور خداست

Ин қиёмат бидон казон на ҷудост

این قیامت بدان کزان نه جداست

Ҳар дуро хосият буд яксон

هر دو را خاصیت بود یکسان

Ҳар ду асрорро кунанд аён

هر دو اسرار را کنند عیان

Ҳар ду ҳастанд офтоби мунир

هر دو هستند آفتاب منیر

Неку бадро намӯда бе тағйир

نیک و بد را نموده بی تغییر

Нақд бо қалби пеши ин халқон

نقد با قلب پیش این خلقان

Дар шаб тор меравад яксон

در شب تار می‌رود یکسان

Чунки шаб рафт рӯз шуд пайдо

چونکه شب رفت روز شد پیدا

Қалби бишк яқин шавад расво

قلب بیشک یقین شود رسوا

Мустафои рӯз буд чунки аён

مصطفی روز بود چونکه عیان

Гашт шуд ошкор ҳар пинҳон

گشت شد آشکار هر پنهان

На ки бўбкр шуд азиз ва гузин ?

نه که بوبکر شد عزیز و گزین ؟

Неи Абуҷаҳли гашти хору лъин ?

نی ابوجهل گشت خوار و لعین ؟

Ҳамагонро чу рӯз шуд маълум

همگان را چو روز شد معلوم

Косл ҳастӣ бад ӯ ва ин маъдӯм

کاصل هستی بد او و این معدوم

Ин мисӣ буд ва ӯ саросари зар

این مسی بود و او سراسر زر

Шабаҳ буд ин ва ӯ ягонаи гуҳар

شبه بود این و او یگانه گهر

Ғайри бўҷҳли сад ҳазор дигар

غیر بوجهل صد هزار دگر

Ҳама чун ӯ шуданд аҳли сқр

همه چون او شدند اهل سقر

Муъминон низ сад ҳазор ҳазор

مؤمنان نیز صد هزار هزار

Аҳл ҷинат шуданд азон мухтор

اهل جنت شدند ازان مختار

Нест инро ниҳояту мабда

نیست این را نهایت و مبدا

Сар ин бишинавӣ зи ман фардо

سرّ این بشنوی ز من فردا

Сари ин он буд ки донеи ту

سرّ این آن بود که دانی تو

Нестии ҷисми ҷумлаи ҷонии ту

نیستی جسم جمله جانی تو

Хиради ҳамчуи қурозаи зи онии ту

خُرد همچو قراضه ز آنی تو

Ки надонистае ки конии ту

که ندانسته‌ای که کانی تو

Мағзи нағзӣ ! гузари зи нақшу зи пӯст

مغز نغزی! گذر ز نقش و ز پوست

То бибинӣ ки нест ғайри ту дӯст

تا ببینی که نیست غیر تو دوست

Чашм бигушо ва дар нигари худ ро

چشم بگشا و در نگر خود را

Некро гир ва тарк кун бад ро

نیک را گیر و ترک کن بد را

Зонка нек ва бадаст дар ту равон

زانکه نیک و بد است در تو روان

Фарқ кун ҳар дуро ва нек бидон

فرق کن هر دو را و نیک بدان

Асли ин ҳар ду аз куҷост бибин

اصل این هر دو از کجاست ببین

Ҳар якеро зи асли худ багазин

هر یکی را ز اصل خود بگزین

То яқинам шавад ки дидаи варӣ

تا یقینم شود که دیده‌وری

Аз баду неки ҷумлаи бохабарӣ

از بد و نیک جمله باخبری

Ту нӣӣ аз кунун бадии зи қадим

تو نئی از کنون بُدی ز قدیم

Бо худои доимои ҷлису надим

با خدا دائماً جلیس و ندیم

Ҳам сӯии ҳақи нигар ба худ мангар

هم سوی حق نگر به خود منگر

Ҳеҷ мгсл аз он ҷаноби назар

هیچ مگسل از آن جنابْ نظر

То бидонам ки рӯй худ дидӣ

تا بدانم که روی خود دیدی

Зон сифотат ки бади нгрдидӣ

زان صفاتت که بُد نگردیدی