Як шабии хуфта буд иброҳӣм
یک شبی خفته بود ابراهیم
Бар сари тахти худби нозу Наим
بر سر تخت خودب ناز و نعیم
Ногуҳ аз боми бонг ва наъра шунид
ناگه از بام بانگ و نعره شنید
Шқшқи п а бигӯаш шоҳ расед
شقشق پ ا بگوش شاه رسید
Бонг зад гуфтҳои бар сари бом
بانگ زد گفت های بر سر بام
Чаҳ касонед дар чунин ҳангом
چه کسانید در چنین هنگام
Посбонед ё ки дздонид
پاسبانید یا که دزدانید
Кист андар саро наме донед
کیست اندر سرا نمی دانید
Ту мадони худ Фариштагон буданд
تو مدان خود فرشتگان بودند
Кодмии вор хеш бинмуданд
کادمی وار خویش بنمودند
Шоҳашон гуфт ҳай чаҳ миҷўӣид
شاهشان گفت هی چه میجوئید
Бар сари боми ман чаҳ мипўӣид
بر سر بام من چه میپوئید
Ҳама гуфтанд дар ткопўӣим
همه گفتند در تکاپوئیم
Шутур ёва карда май ҷўӣим
شتر یاوه کرده می جوئیم
Шаҳ чу бишунид он сухан хандид
شه چو بشنید آن سخن خندید
Гуфт к-эии аблаҳони хоми палид
گفت کای ابلهان خام پلید
Бар сари боми кас шутур ҷӯяд
بر سر بام کس شتر جوید
Ҳеҷ оқили чунин сухан гуяд
هیچ عاقل چنین سخن گوید
Ҳама гуфтанд ин аҷоиб тар
همه گفتند این عجایب تر
Ки бар тахти шоҳӣу кару фар
که بر تخت شاهی و کر و فر
Шудаи толиби висоли илоҳ
شدۀ طالب وصال اله
Нашунидааст каси талаб дар ҷоҳ
نشنیده است کس طلب در جاه
Кас набардааст бо ҳиҷоби ҳаво
کس نبرده است با حجاب هوا
Буи аз кирдигор бе ҳамто
بوی از کردگار بی همتا
Кас нахурдааст неъматии знъим
کس نخورده است نعمتی زنعیم
Дар так нору шуълаҳои ҷҳим
در تک نار و شعله های جحیم
Чун ҳиҷобаст маликати дунё
چون حجاب است ملکت دنیا
Кӣ намояд дар ӯ турои уқбо
کی نماید در او ترا عقبی
Дар бен чоҳи боғ май ҷўӣӣ
در بن چاه باغ می جوئی
Рост бишинав ки кажи ҳмипўӣӣ
راست بشنو که کژ همیپوئی
Дар чунин нори нури ҷўӣии ту
در چنین نار نور جوئی تو
Дар сафи деви ҳури ҷўӣии ту
در صف دیو حور جوئی تو
Ин таманно кажаст аз ин бигузар
این تمنا کژ است از این بگذر
Сӯии ҷони рӯи буруни шӯ аз пайкар
سوی جان رو برون شو از پیکر
То рисии андари ончии миҷўӣӣ
تا رسی اندر آنچه میجوئی
То дар он равзаи ҳамчуи гули рўӣӣ
تا در آن روضه همچو گل روئی
Худ ҳамон буд ин сухан чу шунид
خود همان بود این سخن چو شنید
Кард тарки шаҳӣ ва фақр гузид
کرد ترک شهی و فقر گزید
Гашт дар ҳоли нопадид аз халқ
گشت در حال ناپدید از خلق
Кард зарбафтро бадал бо далқ
کرد زربفت را بدل با دلق
Кӯҳи вс ҳаро гирифт чун шайдо
کوه وص حرا گرفت چون شیدا
Масту бихўиши гашт аз он си ҳбо
مست و بیخویش گشت از آن ص هبا
Гарчи аз чашми халқи бади мастур
گرچه از چشم خلق بد مستور
Шуд чу симурғ дар ҷаҳони машҳур
شد چو سیمرغ در جهان مشهور
Ивази малик чанд рӯзаи варо
عوض ملک چند روزه ورا
Дод ҳақаши шаҳӣ ҳар ду саро
داد حقش شهی هر دو سرا
Барраед аз ҷаҳони маргу фано
برهید از جهان مرگ و فنا
Зиндагӣ ёфт дар сарои бақо
زندگی یافت در سرای بقا
Ивази қалби зари нақди ситад
عوض قلب زر نقد ستد
Дар чунин суд ҳар касе нафитад
در چنین سود هر کسی نفتد
Ивази малику тахти дору ғурур
عوض ملک و تخت دار و غرور
Малик боқӣ шудаш зи ҳақи мақдӯр
ملک باقی شدش ز حق مقدور
Раст аз шоҳии дурӯғи муҷоз
رست از شاهی دروغ مجاز
Подшоҳ ҳақиқатӣ шуд боз
پادشاه حقیقتی شد باز
Худ шаҳи ростин кунунаст ӯ
خود شه راستین کنون است او
Ки чу маҷнӯн дар ин ҷунунаст ӯ
که چو مجنون در این جنون است او
Ақл ӯро Ақила буду ъқол
عقل او را عقیله بود و عقال
Нагушӯд он ъқолро чу ри ҷол
نگشود آن عقال را چو ر جال
Рафт аз хотираши ғами дунё
رفت از خاطرش غم دنیا
Гашти дилшоду хуррам аз уқбо
گشت دلشاد و خرم از عقبی
Гирди олам чу чарх мегардид
گرد عالم چو چرخ میگردید
Ҳар дамии сад ҷаҳон нав ме дид
هر دمی صد جهان نو می دید
Рӯзу шаб дар тавофи бад ҳар сӯ
روز و شب در طواف بد هر سو
Баъди даҳ соли он шаҳи ҳақи ху
بعد ده سال آن شه حق خو
Ногаҳон бар канор баҳр омад
ناگهان بر کنار بحر آمد
Шаст то лаҳзае бёромд
شست تا لحظه ای بیارامد
Далқи худро гирифта бад медӯхт
دلق خود را گرفته بد میدوخت
Ҳамчуи оташи з ишқ меафрӯхт
همچو آتش ز عشق میافروخت
Иттифоқан яке амир расед
اتفاقا یکی امیر رسید
Аз ғуломони шоҳ ва онро дид
از غلامان شاه و آن را دید
Гуфт бҳрчаҳи охир эй султон
گفت بهرچه آخر ای سلطان
Тарк кардӣ шаҳӣ шудӣ аинсон
ترک کردی شهی شدی اینسان
Атласу нахи зи тан бурун кардӣ
اطلس و نخ ز تن برون کردی
Рӯи бад-ӣни далқ куҳна оварадӣ
رو بدین دلق کهنه آوردی
Ончунон тахту бахту маликат ро
آنچنان تخت و بخت و ملکت را
Вончнони сарварӣу давлат ро
وانچنان سروری و دولت را
Май нгўӣӣ чаро раҳо кардӣ
می نگوئی چرا رها کردی
Ҳар тараф чун гадои ҳамеи гардӣ
هر طرف چون گدا همی گردی
Шоҳ дар ҳоли сӯзани худ ро
شاه در حال سوزن خود را
Бетаваққуф фиканд дар дарё
بی توقف فکند در دریا
Бонг кард ва бмоҳён фармуд
بانگ کرد و بماهیان فرمود
Бадар оред сӯзанамро зуд
بدر آرید سوزنم را زود
Дар замони сад ҳазор моҳии зи об
در زمان صد هزار ماهی ز آب
Сар баровард зи амр ӯ башитоб
سر برآورد ز امر او بشتاب
Ҳар яке сӯзании з зар бидиҳон
هر یکی سوزنی ز زر بدهان
Дошт оварад пеши шоҳ ки ҳон
داشت آورد پیش شاه که هان
Рӯй бомейр кард пас султон
روی بامیر کرد پس سلطان
Гуфт кин шоҳӣаст ба ё он
گفت کاین شاهی است به یا آن
Мейр дар ҳоли сари ниҳоди бшоаҳ
میر در حال سر نهاد بشاه
Гуфт эй хоси хоси хоси илоҳ
گفت ای خاص خاص خاص اله
Гарчи алфоз беадаб ронадам
گرچه الفاظ بی ادب راندم
Лек акнӯн зи шарми дармондам
لیک اکنون ز شرم درماندم
Аз карами узри бандаро бипазир
از کرم عذر بنده را بپذیر
Ки набудам зи сари кори хабир
که نبودم ز سر کار خبیر
Пас нишоед гирифт бар мардон
پس نشاید گرفت بر مردان
Ки аз эшон буд фалаки гардон
که از ایشان بود فلک گردان
Гар буд сидқи ҳамраҳи ҷонат
گر بود صدق همره جانت
Вари ту хоҳӣ ки болад имонат
ور تو خواهی که بالد ایمانت
Бо адаб бош пеши марди худо
با ادب باش پیش مرد خدا
Ҳамчинонкии бензади шоҳи гадо
همچنانکه بنزد شاه گدا
Макун аз худ қиёси эшон ро
مکن از خود قیاس ایشان را
Мангар хори ишқи кишон ро
منگر خوار عشق کیشان را
Пеш эшон беафт то хезӣ
پیش ایشان بیفت تا خیزی
Баъд аз он аз лабони шукри резӣ
بعد از آن از لبان شکر ریزی
Рӯз худ мерӯ шӯ аз эшон мейр
روز خود میرو شو از ایشان میر
Аллоҳи аллоҳ дар ин макун тохир
اللّه اللّه در این مکن تاخیر
То нмирондти аҷали нохоҳ
تا نمیراندت اجل ناخواه
Нарисӣ баъд аз он бўсли ?ала
نرسی بعد از آن بوصل آله
Кори худ пештари з марг бикун
کار خود پیشتر ز مرگ بکن
Вар на бехат аҷал кунад азбн
ور نه بیخت اجل کند ازبن
Ҷисмро бастаанд сахти бҷон
جسم را بسته اند سخت بجان
Натавон карданаши ҷудои осон
نتوان کردنش جدا آسان
Сахт чФсидаҳанд ҳар ду баҳам
سخت چفسیده اند هر دو بهم
Ҳамчуи ду коғаз аз ширеш эй ъам
همچو دو کاغذ از سریش ای عم
Андаки андаки зи ҳмдгршони ту
اندک اندک ز همدگرشان تو
Бигушоу мгири осони ту
بگشا و مگیر آسان تو
Вари батадрӣҷи ту ҷудо накунӣ
ور بتدریج تو جدا نکنی
Дарди худро кунун даво накунӣ
درد خود را کنون دوا نکنی
Малики аламут чун ҳуҷуми орад
ملک الموت چون هجوم آرد
Бар ту узвӣ дуруст нагузорад
بر تو عضوی درست نگذارد
Чун кунад ҷисмро ҷудо аз ҷон
چون کند جسم را جدا از جان
Ҳастӣ туаш ваад қавии вайрон
هستی توش ود قوی ویران
Ҷони вдли ҳамчуи тан хароб шавад
جان ودل همچو تن خراب شود
Алафи дӯзах ва азоб шавад
علف دوزخ و عذاب شود
Мҳл дар ъам ри баҳр онат дод
مهل در عم ر بهر آنت داد
То ки ҷонро з тан кунӣ озод
تا که جان را ز تن کنی آزاد
Ҳамаи қуръони баёни ин ҳол аст
همه قرآن بیان این حال است
Авлиёро ҳамаи ҳамин қол аст
اولیا را همه همین قال است
Як бики чораи ҷдоӣии он
یک بیک چارۀ جدائی آن
Бинмуданд бо ту фошу аён
بنمودند با تو فاش و عیان
Гар бигирӣ ту он овомир ро
گر بگیری تو آن اوامر را
Бишкӣ ҷон шавад зи ҷисми ҷудо
بیشکی جان شود ز جسم جدا
Рӯ чу боҳақ кунӣ барӣ аз ғайр
رو چو باحق کنی بری از غیر
Он тарафи бошиддати бмънии сайр
آن طرف باشدت بمعنی سیر
Андаки андак баҳақ кунӣ хуи ту
اندک اندک بحق کنی خو تو
Бунаии рӯи зи сӯ ба бисўи ту
بنهی رو ز سو به بیسو تو
Инс аз олами фанои бабрӣ
انس از عالم فنا ببری
Ғайри ҳақро чу мӯии срстрӣ
غیر حق را چو موی سرستری
Аз ибодат шавад турои ором
از عبادت شود ترا آرام
Расад аз тоъатати ҳазорон ком
رسد از طاعتت هزاران کام
Халқи ту акси халқ халқ шавад
خلق تو عکس خلق خلق شود
Умри ту бо худоӣ сарф равад
عمر تو با خدای صرف رود
Ҷузи ризои худои нҷўӣии ту
جز رضای خدا نجوئی تو
Ҷузи басӯии худои нпўӣии ту
جز بسوی خدا نپوئی تو
Халқ аз зикри ҳақ малул шаванд
خلق از ذکر حق ملول شوند
Дар хуру хоб ва дар збўл шаванд
در خور و خواب و در ذبول شوند
Чун суханҳои ин ҷаҳон шунаванд
چون سخنهای این جهان شنوند
Барраанд аз збўл ва зинда шаванд
برهند از ذبول و زنده شوند
Акси эшон бензади толиби ҳақ
عکس ایشان بنزد طالب حق
Ҳаст зикри ҷаҳони азими халқ
هست ذکر جهان عظیم خلق
Нангаш ояд зи гуфтугӯии ҷаҳон
ننگش آید ز گفتگوی جهان
Мутанаффир буд аз ону ҷаҳон
متنفر بود از آن و جهان
Чун суханҳои он ҷаҳони шунӯд
چون سخنهای آن جهان شنود
Гӯш бигушоед взҷони шунӯд
گوش بگشاید وزجان شنود
Моҳёнро ҳаёт аз дарёст
ماهیان را حیات از دریاست
Хокёнро з хок нашав ва намост
خاکیان را ز خاک نشو و نماست
Қиблаи моҳён буд дарё
قبلۀ ماهیان بود دریا
Каъбаи хокён киу саҳро
کعبۀ خاکیان که و صحرا
Зид ҳамдигаранд рӯзи вшбон
ضد همدیگرند روز وشبان
Ҳарчӣ ин хоҳад ӯ нахоҳад он
هرچه این خواهد او نخواهد آن
Аҳли дунёи раванди сӯии ҷҳим
اهل دنیا روند سوی جحیم
Аҳли уқбои сӯии сарои Наим
اهل عقبی سوی سرای نعیم
Аҳли ҳақ ҳам шаванд мулҳақи ҳақ
اهل حق هم شوند ملحق حق
Зонка буданд он ҳақи зи сабақ
زانکه بودند آن حق ز سبق
Ҳар якеро мақом лоиқ ӯст
هر یکی را مقام لایق اوست
Ҳар якеро ҷазо мутобиқ хуаст
هر یکی را جزا مطابق خوست
Дар хур ҳар амал ҷазо ояд
در خور هر عمل جزا آید
Кӣ бар аҳли ҷафо вафо ояд
کی بر اهل جفا وفا آید
Раҳмат ояд басӯии марҳӯмон
رحمت آید بسوی مرحومان
Лаънат ояд басӯии мрҷўмон
لعنت آید بسوی مرجومان
Сӯии золим куҷо равад раҳмат
سوی ظالم کجا رود رحمت
Чунки ӯ ҳаст дар хури меҳнат
چونکه او هست در خور محنت
Ҳарчӣ кории буриши ҳамон даравӣ
هرچه کاری برش همان دروی
Ҳарчӣ гўӣўҷўоби он шинавӣ
هرچه گوئوجواب آن شنوی