Бози гирд ва бигӯ ҳадиси Хизр

باز‌گرد و بگو حدیث خضر

Чун шуд аз ҳиҷр ӯ кулем кидир

چون شد از هجر او کلیم کدر

Ҷурм солис бидон ки ҳар ду ба ҳам

جرم ثالث بدان که هر دو به‌هم

Нестӣ шан фиканда буд ба ғам

نیستی‌شان فکنده بود به غم

Ҷўъи шан дар сафар ба ҷое буд

جوع‌شان در سفر به جایی بود

Баҳри ҷунбиш на дасту пое буд

بهر جنبش نه دست و پایی بود

Тангдастӣу қиллат бе ҳад

تنگدستی و قلت بی‌حد

Карда шани бади заъифу лоғари хад

کرده‌شان بُد ضعیف و لاغر خَد

Ҳақ бар эшон ҳалол карда ҳаром

حق بر ایشان حلال کرده حرام

Баҳри ибқои нафас дар ислом

بهر ابقای نفس در اسلام

Дар чунон ҳолатии зи нони маҳрӯм

در چنان حالتی ز نان محروم

Безуввору бараҳнау мҳмўм

بی‌زوار و برهنه و مهموم

Ногаҳон омаданд дар як даҳ

ناگهان آمدند در یک ده

Як гуҳии не дар он ва бар ҳамаи ма

یک گهی نی در آن و بر همه مه

Буд онҷои яке сарои азим

بود آنجا یکی سرای عظیم

Соҳиби он сарои марди Карим

صاحب آن سرای مرد کریم

Неи карӣмӣ ки малик ва мол диҳад

نی کریمی که ملک و مال دهد

Бали карӣмӣ ки қол ва ҳол диҳад

بل کریمی که قال و حال دهد

Неи карӣмӣ ки ҷома бахшаду нон

نی کریمی که جامه بخشد و نان

Бали карӣмӣ ки бахшад ӯ дилу ҷон

بل کریمی که بخشد او دل و جان

Тифлаконаш аз ӯ бимонада ятем

طفلکانش از او بمانده یتیم

Лек бисёр будашон зару сим

لیک بسیار بودشان زر و سیم

Шудаи девори он сароашони хам

شده دیوار آن سراشان خم

Хости гаштани хароби андари дам

خواست گشتن خراب اندر دم

Пас Хизр рост кард он хам ро

پس خضر راست کرد آن خم را

Аз дил ҳар ду баради он ғам ро

از دل هر دو برد آن غم را

Тифлаконро з ғусса бурҳонед

طفلکان را ز غصه برهانید

Ваз чаҳ ҳабсу ранҷи бҷҳонид !

وز چه حبس و رنج بجهانید‌!

Баъд аз он Хизри гашти зуди равон

بعد از آن خضر گشت زود روان

Бехуру зод бо кулем давон

بی خور و زاد با کلیم دوان

Гуфт Мӯсо ба рӯй Хизри дурушт

گفت موسی به روی خضر درشت

Суҳбатати саъб буд , моро кишт

صحبتت صعب بود‌، ما را کشت

Он ятемони зи зар ғанӣ буданд

آن یتیمان ز زر غنی بودند

Зон амали мари туро чаҳ бстўднд ?

زان عمل مر ترا چه بستودند؟

Чун нагуфтӣ зи ҳоли ҷўъу зарар ?

چون نگفتی ز حال جوع و ضرر؟

То раседӣ зарат аз он ду писар ?

تا رسیدی زرت از آن دو پسر‌؟

Хизр гуфташ бирав фироқ гузин

خضر گفتش برو فراق گزین

Сеюмин ҷурм шуд яқини дони ин

سومین جرم شد یقین دان این

Чунки омад з бехудӣ бо худ

چونکه آمد ز بی‌خودی با خود

Гуфт Хизраш ки эй набии аҳад

گفت خضرش که ای نبی احد

Нест бо ту маро дигар суҳбат

نیست با تو مرا دگر صحبت

Ин қадар буд аз худои ризқат

این قدر بود از خدا رزقت

Бози гирд ва бирав ба сӯии ватан

باز گرد و برو به سوی وطن

Маслиҳат нест бӯданат бо ман

مصلحت نیست بودنت با من

Чун фироқаст рафт хоҳии боз

چون فراقست رفت خواهی باز

Кунам огаҳи туро кунун зини роз

کنم آگه ترا کنون زین راز

Сари киштии шинав ки он чун буд

سرّ کشتی شنو که آن چون بود

Толибаши шоҳи кофари дун буд

طالبش شاه کافر دون بود

Хост шустан ва зон ба лашкари худ

خواست شستن و زان به لشکر خود

Бар сари муъминон ба ногуҳ зад

بر سر مؤمنان به ناگه زد

Шаҳри ислом хост кард хароб

شهر اسلام خواست کرد خراب

Муъминонро фикандани андари об

مؤمنان را فکندن اندر آب

Ғорати хону мони шан кардан

غارت خان و مان‌شان کردن

Ба асирии зану бачаи бурдан

به اسیری زن و بچه بردن

Чунки ман қасд ӯ бдонстм

چونکه من قصد او بدانستم

Кардамаш хирад то тавонистам

کردمش خُرد تا توانستم

Ҳикмати ин буд Эй кулем илоҳ

حکمت این بود ای کلیم اله

Ту нагаштӣ зи сар ӯ огоҳ

تو نگشتی ز سر او آگاه

Ваон ки хӯнии он писари гаштам

وان که خونی آن پسر گشتم

Брдмши гӯшае ва ман киштам

بردمش گوشه‌ای و من کشتم

Падару модараш вале буданд

پدر و مادرش ولی بودند

Ҳар ду аз сидқу дайн миллӣ буданд

هر دو از صدق و دین ملی بودند

Он писар худ набӯд қобили он

آن پسر خود نبود قابل آن

Ки шавад зи аҳли тоъату имон

که شود ز اهل طاعت و ایمان

Оқибат зу шудӣ падари кофар

عاقبت زو شدی پدر کافر

Ҳам бимонадӣ зи роҳи дайни модар

هم بماندی ز راه دین مادر

Зонка дар ҷонишони муҳаббат ӯ

زانکه در جانشان محبت او

Чун нишастӣ ниҳон шудӣ раҳи ҳў

چون نشستی نهان شدی ره هو

Кштмш то раҳанд ҳардуи азу

کشتمش تا رهند هردو ازو

Сар ӯ ин бидиҳ аст бишинав ту

سر او این بده است بشنو تو

Вончаҳи деворро бкрдми рост

وانچه دیوار را بکردم راست

Баҳри ондўи ятем ҳам барҷост

بهر آندو یتیم هم برجاست

Ҷади эшон з солеҳон бӯда сет

جد ایشان ز صالحان بوده‌ست

Зубдаи ҳуру инс ва ҷон бӯда сет

زبدهٔ حور و انس و جان بوده‌ست

Чун бадии ин раво ки ман зи эшон ?

چون بدی این روا که من ز ایشان‌؟

Ҷстмии аҷри ҳамчу бекишон ?

جستمی اجر همچو بی‌کیشان‌؟

Гар марои ганҷҳои дар будӣ

گر مرا گنج‌های دُر بودی

Ҳамаи эсори он ду ҳур будӣ

همه ایثار آن دو حر بودی

Сари он ҳар серо чу гуфт бадв

سرّ آن هر سه را چو گفت بدو

Гуфт моро бҳли худоро ҷӯ

گفت ما را بِهِل خدا را جو

Бо чунон ҳишмату бузургии Хизр

با چنان حشمت و بزرگی خضر

Ки ғуломаш баданд меҳру сипеҳр

که غلامش بدند مهر و سپهر

Бо вале зодагони чунин хизмат

با ولی‌زادگان چنین خدمت

Кард то ёбад аз худои раҳмат

کرد تا یابد از خدا رحمت

Ту ки ҳастӣ пар аз хатоу гуноҳ

تو که هستی پر از خطا و گناه

Бо чунин ҳоли носазоу табоҳ

با چنین حال ناسزا و تباه

Нек бингар чаҳ боядат кардан

نیک بنگر چه بایدت کردن

Чунки ғарқии зи ҷурм то гардан

چونکه غرقی ز جرم تا گردن

Бе шаки авлоди авлиёии худо

بی شک اولاد اولیای خدا

Дар паноҳ ҳақанд дар ду саро

در پناه حقند در دو سرا

Ҳаркии шан хидматӣ кунад ӣнҷо

هرکه‌شان خدمتی کند اینجا

Барад аз ҳақи ивази ҳазор ато

بَرَد از حق عوض هزار عطا

Падару ҷад шан шавад хушнӯд

پدر و جد‌شان شود خشنود

Чунки фарзандашони баради зи ту суд

چونکه فرزندشان برد ز تو سود

Балки ҳар кӯи зи пушти одами зод

بلکه هر کو ز پشت آدم زاد

зи анбиёу авлиёии поки нажод

ز انبیا و اولیای پاک نژاد

Ҳама гирданд шоду хуррам аз он

همه گردند شاد و خرم از آن

Дӯстдор т шаванд аз дилу ҷон

دوستدار‌ت شوند از دل و جان

Чунки як нафас гуфташон Аҳмад

چونکه یک نفس گفتشان احمد

Ҳам ту якашон бидон гузари зи адад

هم تو یکشان بدان گذر ز عدد

Зон сабаб хонд нафаси воҳидашон

زان سبب خواند نفس واحدشان

Ки набошад шумор дар як ҷон

که نباشد شمار در یک جان