Назд яздон чу буд мавлоно

نزد یزدان چو بود مولانا

Аз ҳамаи хостар ба сидқу сафо

از همه خاصتر به صدق و صفا

Гашти розӣ ки рӯй бинмоед

گشت راضی که روی بنماید

Хос бо ӯ бар он ниФзоид

خاص با او بر آن نیفزاید

Тамаъи андари кас дигар накунад

طمع اندر کس دگر نکند

Меҳри боқии зи дил бурун фиканд

مهر باقی ز دل برون فکند

Ғайр ӯро наҷуед андари даҳр

غیر او را نجوید اندر دهر

Гарчи бошад Фариду зубдаи аср

گرچه باشد فرید و زبدۀ عصر

Нашавад кас бидон атои махсӯс

نشود کس بدان عطا مخصوص

ӯ буд бо чунон лақои махсӯс

او بود با چنان لقا مخصوص

Баъди баси интизор рӯйиш дид

بعد بس انتظار رویش دید

Гашти сарҳо бар ӯ чу рӯзи падед

گشت سرها بر او چو روز پدید

Дид онро ки ҳеҷ натавон дид

دید آن را که هیچ نتوان دید

Ҳам шунид ончии каси з кас нишнид

هم شنید آنچه کس ز کس نشنید

Чун кашид аз ниёзи буии варо

چون کشید از نیاز بوی ورا

Беҳиҷобӣ бидид рӯй варо

بی حجابی بدید روی ورا

Шуд бар ӯ ошиқ ва бирафт аз даст

شد بر او عاشق و برفت از دست

Гашти пешаши яке баландӣу паст

گشت پیشش یکی بلندی و پست

Даъваташ кард сӯии хонаи хеш

دعوتش کرد سوی خانۀ خویش

Гуфт бишинав шҳо аз ин дарвеш

گفت بشنو شها از این درویش

Хонаам гарчи нест лоиқи ту

خانه‌ام گرچه نیست لایق تو

Лек ҳастам ба сидқи ошиқи ту

لیک هستم به صدق عاشق تو

Бандаро ҳар чаҳ ҳаст ва ҳар чаҳ шавад

بنده را هر چه هست و هر چه شود

Бе гумони ҷумлаи он хоҷа буд

بی‌گمان جمله آن خواجه بود

Пас аз ин рӯй хонаи хонаи тест

پس از این روی خانه خانۀ تست

Ба всоқти ҳаме рӯй ту дуруст

به وثاقت همی‌روی تو درست

Баъд аз он ҳар ду хуш равона шуданд

بعد از آن هر دو خوش روانه شدند

Шоду хандон ба сӯй хона шуданд

شاد و خندان به سوی خانه شدند

Як замонӣ ба ҳам ҳаме буданд

یک زمانی به هم همی‌بودند

Муддати як ду сол осуданд

مدت یک دو سال آسودند

Ғайрати ҳақ дар омад ва ногоҳ

غیرت حق در آمد و ناگاه

ФҷФҷ ( фачи фач ) афтод дар ҳамаи афвоҳ

فجفج (فچ‌فچ) افتاد در همه افواه