Буд шаҳро аноятӣ ба валад

بود شه را عنایتی به ولد

Дар ниҳони андаруни бурун аз ҳад

در نهان اندرون برون از حد

Хонд ӯро ва гуфт рӯи ту расӯл

خواند او را و گفت رو تو رسول

Аз барам пеши он шаҳи мақбул

از برم پیش آن شه مقبول

Бабри ин симро ба поиши рез

ببر این سیم را به پایش ریز

Гӯйиш аз ман ки эй шаҳи табриз

گویش از من که ای شه تبریز

Он мурӣдон ки ҷурм ҳо карданд

آن مریدان که جرم‌ها کردند

з ончӣ карданд ҷумла во хӯрданд

ز آنچه کردند جمله وا‌خوردند

Ҳама гуфта кунем аз дилу ҷон

همه گفته کنیم از دل و جان

Хону монро фидои он султон

خان و مان را فدای آن سلطان

Ҳама ӯро ба сидқ банда шавем

همه او را به صدق بنده شویم

Дар рикобаш ба фарқ сар бадвем

در رکابش به فرق سر بدویم

Ранҷа кун ин тарафи қадамро боз

رنجه کن این طرف قدم را باز

Чанд рӯзии биё ва бо мо соз

چند روزی بیا و با ما ساز

Он макун ту ба мо ки мо кардем

آن مکن تو به ما که ما کردیم

зи онкии ту серумае ва мо гирдем

ز آنکه تو سرمه‌ای و ما گَردیم

Чун ту Лутфӣ ва мо яқини ҳамаи қаҳр

چون تو لطفی و ما یقین همه قهر

Кӣ диҳад чошнии шукри заҳр ?

کی دهد چاشنی شکر زهر؟

Ончӣ аз мо сзид агар кардем

آنچه از ما سزید اگر کردیم

Ҳамчуи хори хлндаҳ сар кардем

همچو خار خلنده سر کردیم

Ту чу гулшани биёу васли намо

تو چو گلشن بیا و وصل نما

Ҳамчуи маи зи абри ҳиҷри бози бро

همچو مه ز ابر هجر باز برآ

Ҳамчунин зини нмт ба вай май гӯ

همچنین زین نمط به وی می‌گو

Дил ӯро ба лобаҳо май ҷӯ

دل او را به لابه‌ها می‌جو

Бошад ингар буд марои он бахт

باشد این گر بوَد مرا آن بخت

Нарм гардад нагирад инро сахт

نرم گردد نگیرد این را سخت

Диҳадам бози васл аз сари лутф

دهدم باز وصل از سر لطف

Бҳлди ҳиҷр ва бугзарад аз унф

بهلد هجر و بگذرد از عنف

Пас валади сари ниҳоди волид ро

پس ولد سر نهاد والد را

Шукр кард ӯ худои воҳид ро

شکر کرد او خدای واحد را

Гуфт рафтам ки орми он шаҳ ро

گفت رفتم که آرم آن شه را

Он ҳабиби иҳбаҳи аллоҳ ро

آن حبیب یحبه اللّه را

Гашт аз ҷони равон ба сӯии димишқ

گشت از جان روان به سوی دمشق

Роҳро мебурид аз сари ишқ

راه را می‌بُرید از سر عشق

Бетъб май давид дар саҳро

بی‌تعب می‌دوید در صحرا

Кам з ки май шимурд ҳар ки ро

کم ز کهَ می‌شمرد هر کُه را

Хори он раҳ бар ӯ чу гулшан буд

خار آن ره بر او چو گلشن بود

Барад аз ҳар зиёни ҳазорон суд

برد از هر زیان هزاران سود

Нори гармоу сахтии сармо

نار گرما و سختی سرما

наменамӯдаш чу қанд ва чун хурмо

می‌نمودش چو قند و چون خرما

Ранҷ дар роҳи ишқи ганҷ буд

رنج در راه عشق گنج بوَد

Зонка аз ишқи мурда зинда шавад

زانکه از عشق مرده زنده شود

Ошиқони захмро ба ҷони ҷӯянд

عاشقان زخم را به جان جویند

Сӯии марҳам аз он наме пўинд

سوی مرهم از آن نمی‌پویند

Аз сару сарварӣ чу безоранд

از سر و سروری چو بیزارند

Рӯй сӯии фанои ҳамеи оранд

روی سوی فنا همی‌آرند

То ки аз хештан раҳанд тамом

تا که از خویشتن رهند تمام

Май ҷонро кашанд белабу ҷом

می جان را کشند بی‌لب و جام

Нест инро ниҳояту оғоз

نیست این را نهایت و آغاز

Қиссаро гӯи гузари зи гуфтани роз

قصه را گو گذر ز گفتن راز

Чун расед ӯ ба назд шамси аддӣн

چون رسید او به نزد شمس‌الدین

Он шаҳи авлиёӣ бо тамкин

آن شه اولیای با تمکین

Бар замини сари ниҳоди ҳамчуи малик

بر زمین سر نهاد همچو فَلَک

Гуфташ эй шаҳи ғуломи тести малик

گفتش ای شه غلام تست ملک

Баъд аз он шаст бо ҳузуру адаб

بعد از آن شِست با حضور و ادب

Аз сари лутфи шаҳи кушоди ду лаб

از سر لطف شه گشاد دو لب

Дар сухан омад ва дар борид

در سخن آمد و دُرَر بارید

Дар дилу синаи ишқ нав корид

در دل و سینه عشق نو کارید

Сари сари ҳадис ва қуръон гуфт

سر سر حدیث و قرآن گفت

Кард пайдои сиррӣ ки буд наҳуфт

کرد پیدا سری که بود نهفت

Бепариш бар фалаки бпронид

بی‌پَرَش بر فلک بپرانید

Бе таниши гирд арш гардонид

بی‌تَنَش گِردِ عرش گردانید

Ҳуҷб аз пеши чашми дили бардошт

حُجُب از پیش چشم دل برداشت

Шаби торикро намӯд чу чошт

شب تاریک را نمود چو چاشت

Зулмат аз тани бабрад ва аз дилу ҷон

ظلمت از تن ببرد و از دل و جان

То равони гашти ҳамчуи сайли равон

تا روان گشت همچو سیل روان

Сӯии баҳрӣ ки беҳадасту карон

سوی بحری که بی‌حد است و کران

Андар ӯ чун расед ёфт амон

اندر او چون رسید یافت امان

Аз фано ва хатар биҷуст тамом

از فنا و خطر بجست تمام

Ҳамчуи мурғӣ кивораад аз дом

همچو مرغی که وارهد از دام

Қатрае кон бимонад аз дарё

قطره‌ای کان بماند از دریا

Раҳзанонаш зананд дар саҳро

رهزنانش زنند در صحرا

Хоки як сӯи баради ҳавои як сӯ

خاک یک سو برَد هوا یک سو

Тоби хури ҳам барад аз ӯ сад ту

تابِ خور هم برد از او صد تو

Инчунин раҳзанон ва ту ғофил

اینچنین رهزنان و تو غافل

намебаранд аз ту то шӯии оФл ( ? оқил )

می‌برند از تو تا شوی آفل(؟عاقل)

Тани ту чун сабуаст ҷон чун об

تن تو چون سبوست جان چون آب

Раҳзанон раҳанд чун асбоб

رهزنان رهند چون اسباب

Мансабу ҷоҳу неъмати ?дане

منصب و جاه و نعمت دنیی

Кард маҳрӯмат аз сари уқбо

کرد محرومت از سر عقبی

Кардаандат аз он нъми маҳрӯм

کرده‌اندت از آن نِعم محروم

То шдстӣ ба ҳар бадии мавсӯм

تا شدستی به هر بدی موسوم

Май баради тани туро ба қаъри ҷҳим

می‌برد تن ترا به قعر جحیم

Машнуаш то рисӣ ба садри Наим

مشنوَش تا رسی به صدر نعیم

Панд бигзору гӯи зи шамси аддӣн

پند بگذار و گو ز شمس‌الدین

Зон хури осмону қутби замин

زان خور آسمان و قطب زمین

Чун шунид аз валади рисолат ро

چون شنید از ولد رسالت را

Хуши пазируфти он мақолат ро

خوش پذیرفت آن مقالت را