Бозгашт аз димишқи ҷониби рӯм

بازگشت از دمشق جانب روم

То расад дар эмоми худ мأмўм

تا رسد در امام خود مأموم

Шуд валад дар рикоб ӯ пӯён

شد ولد در رکاب او پویان

Наз зарурат вале зи сидқу зи ҷон

نز ضرورت ولی ز صدق و ز جان

Шоҳ гуфташ ки шӯи ту низ савор

شاه گفتش که شو تو نیز سوار

Бар фалони асби хинги хуши рафтор

بر فلان اسب خنگ خوش‌رفتار

Валадаш гуфт эй шаҳи шоҳон

ولدش گفت ای شه شاهان

Бо ту кардан баробарӣ натавон

با تو کردن برابری نتوان

Чун буд шаҳи савору бандаи савор ?

چون بود شه سوار و بنده سوار؟

Набӯд ин раво магӯ зинҳор

نبود این روا مگو زنهار

Ба савории туе шҳо лоиқ

به سواری تویی شها لایق

Ки ту маъшӯқӣ ва манам ошиқ

که تو معشوقی و منم عاشق

Ту яқини хоҷае ва ман банда

تو یقین خواجه‌ای و من بنده

Блаки ҷонӣ ва аз туами зинда

بلک جانی و از توام زنده

Воҷибаст инки ман пиёдаи рӯм

واجب است اینکه من پیاده روم

Дар рикобат ба фарқи сари бадвам

در رکابت به فرق سر بدوم

Як маа беш роҳ рафт бпо

یک مهه بیش راه رفت بپا

Бе сукӯни гуҳи нишебу гуҳи боло

بی‌سکون گه نشیب و گه بالا

Гарчи раҳи саъб буд саҳл намӯд

گرچه ره صعب بود سهل نمود

Зонка он ранҷи қуфл ганҷ гушӯд

زانکه آن رنج قفل گنج گشود

Дар раҳ аз ваии ҳазор сар бишунид

در ره از وی هزار سِر بشنید

Сад ҷаҳон аз вароӣ чарх бидид

صد جهان از ورای چرخ بدید

Ҳеҷ касро нагашт он мақдӯр

هیچ‌کس را نگشت آن مقدور

намешуд аз ҳар атои зи нави масрур

می‌شد از هر عطا ز نو مسرور

Чун расиданди пеши мавлоно

چون رسیدند پیش مولانا

Нӯш шуд ҷумлаи неши мавлоно

نوش شد جمله نیش مولانا

Дар суҷуд омаданд ҳар ду шаҳон

در سجود آمدند هر دو شهان

Чун шавад тан бигӯ з дидани ҷон

چون شود تن بگو ز دیدن جان

Гар ба сӯрат дуанд ту як дон

گر به صورت دواند تو یک دان

Чун ба маънӣ рӯй буд як ҷон

چون به معنی روی بود یک جان

Чун муҳаббат шавад миёни ду ёр

چون محبت شود میان دو یار

Як буд он ду чун ба сози ду тор

یک بود آن دو چون به ساز دو تار

Тор танҳо буд яқини абтар

تار تنها بوَد یقین ابتر

Бо вуҷӯд ду гардад он хуштар

با وجود دو گردد آن خوشتر

Ҳамчуи мардӣ ки ним ӯ бабрӣ

همچو مردی که نیم او ببری

Ҳеҷ ҳазз аз вуҷӯд ӯ набарӣ

هیچ حظ از وجود او نبری

Он дуӣ ки камол якдигаранд

آن دوی که کمال یکدگرند

Як буд чун ба сар он нигаранд

یک بود چون به سر آن نگرند

Дӯстии худ далел ҷинс кунад

دوستی خود دلیل جنس کند

Ҷнӣии майл кӣ ба инс кунад ?

جنئی میل کی به انس کند؟

Бар фалак ҳар малик малик ҷӯяд

بر فلک هر ملک ملک جوید

Дар паии ҳури дев кӣ пуед ?

در پی حور دیو کی پوید؟

Гарчи мардони ишқ аФўоҷ анд

گرچه مردان عشق افواج اند

Аз яке баҳри ҳамчу амвоҷ анд

از یکی بحر همچو امواج اند

Чун ба сӯрат рӯй адад бошанд

چون به صورت روی عدد باشند

Чун ба маънии рисӣ аҳад бошанд

چون به معنی رسی احد باشند

Ба тану ишқ ( ? ) дар шумор оянд

به تن و عشق (؟) در شمار آیند

Аз раҳи рӯҳи як баҳор оянд

از ره روح یک بهار آیند

Рӯҳи шани як буд чу фасли баҳор

روح‌شان یک بود چو فصل بهار

Ҷисми шанро дарахту барги шумор

جسم‌شان را درخت و برگ شمار

Пас ба ҷон кун назар макун бар тан

پس به جان کن نظر مکن بر تن

Хаймаи андари ҷаҳони ваҳдати зан

خیمه اندر جهان وحدت زن

Ҳамаи як зот ва як сифат гуҳаранд

همه یک ذات و یک صفت گهراند

Ҳама аз тоби нур як қамаранд

همه از تاب نور یک قمراند

Роҳи шан эй писар дигаргун аст

راه‌شان ای پسر دگرگون است

Дар гузари ту з чун ки бечун аст

در گذر تو ز چون که بی‌چون است

Халқи олам ба авлиё нарасанд

خلق عالم به اولیا نرسند

Аз заминанд бар само нарасанд

از زمین اند بر سما نرسند

Роҳи эшон варои ҷон ва тан аст

راه ایشان ورای جان و تن است

Дар ӣам ишқашон на мо на ман аст

در یم عشقشان نه ما نه من است

Икдгрро гирифтаи хуш ба канор

یکدگر را گرفته خوش به کنار

Бӯсаҳоро набӯдаи ҳеҷ канор

بوسه‌ها را نبوده هیچ کنار