Он амонат ки гуфт дар қуръон

آن امانت که گفت در قرآن

Ҳомилаш шуд зи ҷоҳилии инсон

حاملش شد ز جاهلی انسان

Он амон бидон ки амр худост

آن امانت بدان که امر خداست

Ҳаркии пзрФти амрро волост

هرکه پذرفت امر را والاست

Вонкаҳ мӯҳмал гузошт монад ҷҳўл

وانکه مهمل گذاشت ماند جهول

Ҳамчуи девони рўдбсўии сФўл

همچو دیوان رودبسوی سفول

Одамиро чу кард ҳақи мухтор

آدمی را چو کرد حق مختار

Қодираши офарид дар ҳамаи кор

قادرش آفرید در همه کار

Метавонад сӯии салоҳ шудан

میتواند سوی صلاح شدن

Метавонад қарини фисқи бадан

میتواند قرین فسق بدن

Бар баду нек чунки қодир шуд

بر بد و نیک چونکه قادر شد

Зон сабаби қобил овомир шуд

زان سبب قابل اوامر شد

Ғайр инсон набӯд қобили он

غیر انسان نبود قابل آن

Аз ҷамоду набот ва аз ҳайвон

از جماد و نبات و از حیوان

Аз замину смоء ва аз хуршед

از زمین و سماء و از خورشید

Аз ма ва аз буруҷ ва аз ноҳид

از مه و از بروج و از ناهید

Ҳар якеро худоӣ корӣ дод

هر یکی را خدای کاری داد

Ғайри инсони каш ихтиёрӣ дод

غیر انسان کش اختیاری داد

Гар нигаҳ дорад он амонат ро

گر نگه دارد آن امانت را

Бинад андари худ ӯ диёнат ро

بیند اندر خود او دیانت را

Дар худ ӯ арш ва ҳам смобинд

در خود او عرش و هم سمابیند

Арш чаҳ нур кибриё бинад

عرش چه نور کبریا بیند

Дил ту ҳаст ҳамчуи ойина

دل تو هست همچو آئینه

Поку софии наҳуфта дар сина

پاک و صافی نهفته در سینه

Неку бадро дар ӯ бибинӣ ту

نیک و بد را در او ببینی تو

Пас зи ҷон ҳар дамаш гузинӣ ту

پس ز جان هر دمش گزینی تو

Набӯд он сувари зи дили холӣ

نبود آن صور ز دل خالی

Бар мисоли нуқӯш дар қолӣ

بر مثال نقوش در قالی

Пас ту муҳтоҷи кас чаро бошӣ

پس تو محتاج کس چرا باشی

Бо туаст он баҳр куҷо бошӣ

با تو است آن به هر کجا باشی

Ҳамчунин ишқи шамси дайнро шайх

همچنین عشق شمس دین را شیخ

Рӯз ва шаб менамӯд пайдои шайх

روز و شب مینمود پیدا شیخ