Гуфт ман никхўоаҳи эшонам

گفت من نیکخواه ایشانم

Меҳрбон бо ҳама чу хўишонм

مهربان با همه چو خویشانم

« ин сазоӣ манасту кирдорам

 « این سزای من است و کردارم

Иваз гул хуланд чун хорам

عوض گل خلند چون خارم

Вой бар қавм агар кунам нафрин

وای بر قوم اگر کنم نفرین

Ҳамаро мол ва сар равад ҳам дайн »

همه را مال و سر رود هم دین »

Ростини шайхи ҳамчу сар бошад

راستین شیخ همچو سر باشد

Ғайр ӯ қолаб башар бошад

غیر او قالب بشر باشد

Зинда бесар касе куҷо монад ?

زنده بی سر کسی کجا ماند ؟

Пой бе сари раҳ аз куҷо донад ?

پای بی سر ره از کجا داند ؟

Дасту пое ки шуд ҷудо аз тан

دست و پایی که شد جدا از تن

Гарчи ҷунбад вале надорад фан

گرچه جنبد ولی ندارد فن

Ҷунбиш аз вай равад шавад сокин

جنبش از وی رود شود ساکن

Узви мурдаи яқин буд сокин

عضو مرده یقین بود ساکن

Халқ бедайн бидон ҷудо з саранд

خلق بی‌دین بدان جدا ز سرند

Нақши шан чун башар валек харанд

نقش‌شان چون بشر ولیک خرند

Зиндагии шани дароз худ накушуд

زندگی‌شان دراز خود نکشد

Малики аламути ҷумларо бикашад

ملک الموت جمله را بکشد

Сари бурӣда агар шавад ҷунбон

سر بریده اگر شود جنبان

Ту дар он ҳоли сокинаш май дон

تو در آن حال ساکنش می‌دان

Зонка ҳар ҷунбишӣ ки бемадад аст

زانکه هر جنبشی که بی‌مدد است

Зуд сокин шавад чу бисдд аст

زود ساکن شود چو بیصدد است

Вақти ҷунбиши варои ту сокини байн

وقت جنبش ورا تو ساکن بین

Ҳарчӣ мақдӯри гашти коӣни байн

هرچه مقدور گشت کائن بین

Аҳли дилро ҳаёташони боқии сет

اهل دل را حیاتشان باقی‌ست

Ҷонишони ҳам шароб ва ҳам соқии сет

جانشان هم شراب و هم ساقی‌ست

Марги эшон чу нақл аз хона аст

مرگ ایشان چو نقل از خانه است

Рафтан аз ҷон ба сӯй ҷонона аст

رفتن از جان به سوی جانانه است

Садри ҷинат шудааст ҷои ҳама

صدر جنت شده است جای همه

Ҳақ дар он гашта кадхудои ҳама

حق در آن گشته کدخدای همه

Муддатӣ буд хонаи шани дунё

مدتی بود خانه شان دنیا

Маргашони бози барад дар уқбо

مرگشان باز برد در عقبی

Инчунин маргро магӯӣ ту марг

اینچنین مرگ را مگوی تو مرگ

Балки гӯ бенаво расед ба барг

بلکه گو بینوا رسید به برگ

Хашмгин шуд аз он гуруҳи лӣим

خشمگین شد از آن گروه لئیم

Гашти воқифи зи рози шайхи алӣам

گشت واقف ز راز شیخ علیم

Ҳар ду бо ҳам зи қавми гардиданд

هر دو با هم ز قوم گردیدند

Суҳбати ҷумларо чу гардиданд

صحبت جمله را چو گردیدند

Раҳ надоданд дигари эшон ро

ره ندادند دیگر ایشان را

Он лӣимони кӯри биҷон ро

آن لئیمان کور بیجان را

Муддатӣ чун бар ин ҳадиси гузашт

مدتی چون بر این حدیث گذشت

Ҷумларо хушки гашти равзау кишт

جمله را خشک گشت روضه و کشت

Мадад аз ҳақи бадв бурӣда шуд он

مدد از حق بدو بریده شد آن

Лоҷарам бар нараст дар бустон

لاجرم بر نرست در بستان

Ҳамаи гаштанди сард аз он гармӣ

همه گشتند سرد از آن گرمی

Рӯишон сахт шуд з бе шармӣ

رویشان سخت شد ز بی‌شرمی

Маърифаташон намонад ва баста шуданд

معرفتشان نماند و بسته شدند

Ҳамагони дили Фкор ва хаста шуданд

همگان دل‌فکار و خسته شدند

Рӯзашони гашти ҳамчуи шаби торик

روزشان گشت همچو شب تاریک

Гардан ҷумла шуд зи ғами борӣк

گردن جمله شد ز غم باریک

Рӯзҳо шайхро наме диданд

روزها شیخ را نمی‌دیدند

Ҳамаи шаби хоби бади ҳамеи диданд

همه شب خواب بد همی‌دیدند

Охири кор ҷумла донистанд

آخر کار جمله دانستند

Ҳамчу мотам зада баҳам шастанд

همچو ماتم زده بهم شستند

Ҳар яке дасти худ ҳаме хойид

هر یکی دست خود همی‌خایید

Аз дилаши ғуссаҳо ҳаме зойед

از دلش غصه ها همی‌زایید

Гуфта бо ҳам « агар чунин монад

گفته با هم « اگر چنین ماند

Чаҳ шавад ҳоли мо худо донад ?

چه شود حال ما خدا داند ؟

Пеш аз онкӣ рӯем ҷумлаи зи даст

پیش از آنکه رویم جمله ز دست

Чора созем то раҳем зи шаст

چاره سازیم تا رهیم ز شست

Сӯй эшон рӯем тавбаи кунон

سوی ایشان رویم توبه کنان

Васл ҷӯйем то равад ҳиҷрон »

وصل جوییم تا رود هجران »

Ҳама ҷамъ омаданд бар дар ӯ

همه جمع آمدند بر در او

намениҳоданд бар замини сару рӯ

می‌نهادند بر زمین سر و رو