Гуфт яздони сариҳ дар қуръон

گفت یزدان صریح در قرآن

То пазиранд халқ аз дилу ҷон

تا پذیرند خلق از دل و جان

Ҳар ки бошад дар ин ҷаҳони аъамӣ

هر که باشد در این جهان اعمی

Ҳам буд дар ҷаҳони ҷони аъамӣ

هم بود در جهان جان اعمی

Олатат дод то варои ҷўӣӣ

آلتت داد تا ورا جوئی

Чунки олат намонад чун пўӣӣ

چونکه آلت نماند چون پوئی

Ҳечкас раҳ бурид бе поӣӣ

هیچکس ره برید بی پائی

ё ки бе дасти гашти гироӣӣ

یا که بی دست گشت گیرائی

Ҳечкас бе ду дида дид сиррӣ

هیچکس بی دو دیده دید سری

Ҳечкас бедарахт хӯрд барӣ

هیچکس بی درخت خورد بری

Ин маҳоласту ҷаҳл аз ин бигузар

این محال است و جهل از این بگذر

Ҳеҷ ин фикрро макун дигар

هیچ این فکر را مکن دیگر

Он дилии кӯи буруни об ва гул аст

آن دلی کو برون آب و گل است

Аз ту пинҳони мисоли нур дил аст

از تو پنهان مثال نور دل است

Ҳеҷ ҳаззӣ аз ӯ наёбӣ ту

هیچ حظی از او نیابی تو

Гарчи сӯяши зи ҷони шитобии ту

گرچه سویش ز جان شتابی تو

Пас хато бошад инки мигўинд

پس خطا باشد اینکه میگویند

Нест роҳи онкии шайхи нави ҷӯянд

نیست راه آنکه شیخ نو جویند

Аввалин шайхро бигир қавӣ

اولین شیخ را بگیر قوی

Нест мардӣ ки сӯии ғайр рӯй

نیست مردی که سوی غیر روی

Чунки гаштӣ боўлин хурсанд

چونکه گشتی باولین خرسند

Аҳдро гир ва аз вафо мапаснд

عهد را گیر و از وفا مپسند

Ки бигирӣ бар ӯ ту шайх дигар

که بگیری بر او تو شیخ دگر

Нест ин рости пеши аҳли назар

نیست این راست پیش اهل نظر

Ботиласт ин сухан бигӯаш макун

باطل است این سخن بگوش مکن

Ин чунин заҳру неш нӯш макун

این چنین زهر و نیش نوش مکن

То наМонӣ зи ганҷи ҳақи маҳрӯм

تا نمانی ز گنج حق محروم

То нагардӣ чу ашқиёи мазмум

تا نگردی چو اشقیا مذموم

Шайхи нави гир то раҳе аз ғам

شیخ نو گیر تا رهی از غم

То шавад қатраи ?ут з додаш ӣам

تا شود قطره ات ز دادش یم

Лек шайхӣ ки бошад ӯ комил

لیک شیخی که باشد او کامل

Софӣу поку оламу омил

صافی و پاک و عالم و عامل

Мурда бошад дар ӯ сифоти башар

مرده باشد در او صفات بشر

Ҳеҷ набӯд бар ӯ зи нақши асар

هیچ نبود بر او ز نقش اثر

Дида ӯ баҳақ буд бино

دیدۀ او بحق بود بینا

Худяш рафта ва намонда худо

خودیش رفته و نمانده خدا

Даст дар ҳар касе набояд зад

دست در هر کسی نباید زد

Чун набошад чунин нишоед зад

چون نباشد چنین نشاید زد

Сад ҳазоранд муддаӣ дар роҳ

صد هزار اند مدعی در راه

Ҳарякӣ гуфта доимои зи илоҳ

هریکی گفته دائما ز اله

Дмбдми бахшиш ва ато дорем

دمبدم بخشش و عطا داریم

Дар раҳи фақри сад нўодорим

در ره فقر صد نواداریم

Ҳолашон нест ончии мигўинд

حالشان نیست آنچه میگویند

Рӯзу шаби акси он ҳмиҷўинд

روز و شب عکس آن همیجویند

Гуфта ин навъ ва сад чунин ду нон

گفته این نوع و صد چنین دو نان

Бо хилоиқи зи ҳирси як дунон

با خلایق ز حرص یک دونان

Нек кун эҳтиёт дар раҳи дайн

نیک کن احتیاط در ره دین

Ҳар хасиро бсрўрии мгзин

هر خسی را بسروری مگزین

Ҷӯй аз ӯ буии аввалин шайхат

جوی از او بوی اولین شیخت

Чун биёбӣ буд яқини шайхат

چون بیابی بود یقین شیخت

Айни шайхат буд дар он мазҳар

عین شیخت بود در آن مظهر

Доманаши гир чунки нест дигар

دامنش گیر چونکه نیست دگر

Кӯзагар гашти об ҷӯй нагашт

کوزه گر گشت آب جوی نگشت

Май хур аз оби софяш чун кишт

می خور از آب صافیش چون کشت

То бирӯяд даруни ту гулзор

تا بروید درون تو گلزار

То раҳе аз худӣу нафас чу хор

تا رهی از خودی و نفس چو خار

То чу ӯ чашми рӯҳи бгшоӣӣ

تا چو او چشم روح بگشائی

То чу ӯ ҳар нафаси биФзоӣӣ

تا چو او هر نفس بیفزائی

То рӯй беқадам бачарх висол

تا روی بی قدم بچرخ وصال

То зи нуқсони раҳеи рисии бкмол

تا ز نقصان رهی رسی بکمال

Вар нагирӣ ту даст ӯ зи бала

ور نگیری تو دست او ز بله

Дон ки гум кардае зи ғифлати раҳ

دان که گم کرده ‌ ای ز غفلت ره

Заргариро ки мерад устодаш

زرگری را که میرد استادش

Рӯзу шаб гар кунад зи ҷони ёдаш

روز و شب گر کند ز جان یادش

Ҳеҷ аз санъаташи нёмўзд

هیچ از صنعتش نیاموزد

Гарчи худро з ӣ ад ӯ сӯзад

گرچه خود را ز ی اد او سوزد

То нагирад биҷой ӯ устод

تا نگیرد بجای او استاد

наменагардад зи заргарии дилшод

می نگردد ز زرگری دلشاد

Дар ҳамаи корҳоу ҳарфат ҳо

در همه کارها و حرفت ها

Чун з устод монад кас танҳо

چون ز استاد ماند کس تنها

Боядаш ҷусти Авестоад дигар

بایدش جست اوستاد دگر

То ки комил шавад бълму ҳунар

تا که کامل شود بعلم و هنر

Вари намояди вафои сард ки ман

ور نماید وفای سرد که من

Натавонам бар ҷуз ӯ рафтан

نتوانم بر جز او رفتن

Авестоад манаст дар ду ҷаҳон

اوستاد من است در دو جهان

Ҳастам аз ҷону дили варои ҷӯён

هستم از جان و دل ورا جویان

Аз чунон хар бидон ки ноед кор

از چنان خر بدان که ناید کار

Ҳеҷ номўзд ва бимонад хор

هیچ ناموزد و بماند خوار

Чун ғарази зи Авестоад санъат ӯст

چون غرض ز اوستاد صنعت اوست

Санъаташро биҷӯ гузар аз пӯст

صنعتش را بجو گذر از پوست

Гар басӯрат ҳазор гаван бошад

گر بصورت هزار گون باشد

Ту бмънии нигар ки чун бошад

تو بمعنی نگر که چون باشد

Ҳама бошанд як чу об аз ҷӯ

همه باشند یک چو آب از جو

Мангар дар нуқӯши хаму сабу

منگر در نقوش خم و سبو

Ҳарзаи дони он сухан ки мигўинд

هرزه دان آن سخن که میگویند

Ин гуруҳи палиди хоми нижанд

این گروه پلید خام نژند

Ки ту бар шайхи хеши шайхи мгир

که تو بر شیخ خویش شیخ مگیر

Гар касе гуядат ҷузи ин мпазир

گر کسی گویدت جز این مپذیر

Гар бадӣ инчунин дар ин олам

گر بدی اینچنین در این عالم

Як набии номадии биҷузи одам

یک نبی نامدی بجز آدم

Ҳамаро ёд ӯ расонидӣ

همه را یاد او رسانیدی

Бхдои вази ғами рҳонидӣ

بخدا وز غم رهانیدی

Баъд аз ӯ номадии расӯл дигар

بعد از او نامدی رسول دگر

Набадӣ ғайри одами андари хур

نبدی غیر آدم اندر خور

Зикри ҳамду вафоаши бас будӣ

ذکر حمد و وفاش بس بودی

Ҳамаро зон тариқ багушӯдӣ

همه را زان طریق بگشودی

Кӣ бадии фарз бар сғирўи кабӣр

کی بدی فرض بر صغیرو کبیر

Гаравидӣ бонбёии нзир

گرویدی بانبیای نذیر

Нашудӣ хасми ҷонишони кофар

نشدی خصم جانشان کافر

Набадӣ дар ҷазои куфри сқр

نبدی در جزای کفر سقر

Пас бидон кони сухан кажасту хато

پس بدان کان سخن کژ است و خطا

То нагардӣ тамоми ҷӯии асто

تا نگردی تمام جوی استا