Халқро дрдўи чиз фоида аст

خلق را دردو چیز فایده است

Тану ҷонро аз он ду моида аст

تن و جان را از آن دو مائده است

Илми абадону илм адён аст

علم ابدان و علم ادیان است

Мулҳами ҳардуи илм дён аст

ملهم هردو علم دیان است

Илми динии шифоӣ арвоҳ аст

علم دینی شفای ارواح است

Илми тиббии алоҷ ашбоҳ аст

علم طبی علاج اشباح است

Анбиёу авлиё ҳабибон анд

انبیا و اولیا حبیبان اند

Кандар ислоҳи дайн ва имон анд

کاندر اصلاح دین و ایمان اند

Илми эшон алоҷи ҷон вдл аст

علم ایشان علاج جان ودل است

Илми тиб дар давои об ва гул аст

علم طب در دوای آب و گل است

Не ки ҳар ранҷро алоҷ дигар

نی که هر رنج را علاج دگر

Ҳаст ва ҳар ҷисмро мизоҷ дигар

هست و هر جسم را مزاج دگر

Ранҷҳоро алоҷи гӯногӯн

رنجها را علاج گوناگون

Дар кутуб шарҳ кард афлотӯн

در کتب شرح کرد افلاطون

Лоиқ ҳар мизоҷи доруи сохт

لایق هر مزاج دارو ساخت

Чунки асбоби ранҷро бишнохт

چونکه اسباب رنج را بشناخت

Ин табибон аз он об ва гул анд

این طبیبان از آن آب و گل اند

Ваон ҳабибон аз он ҷон ва дил анд

وان حبیبان از آن جان و دل اند

Гуядат ин табиб дуғ махӯр

گویدت این طبیب دوغ مخور

То ки блғм нагардад афзӯн тар

تا که بلغم نگردد افزون تر

Гуядат он биё дурӯғ магӯ

گویدت آن بیا دروغ مگو

Рӯ қаноат гузин ҳароми мҷу

رو قناعت گزین حرام مجو

То зи хилти гуноҳи гардии пи ак

تا ز خلط گناه گردی پ اک

То рӯй чун фиришта бар афлок

تا روی چون فرشته بر افلاک

Гуядат ин бануш бодаи ноб

گویدت این بنوش بادۀ ناب

Гуҳи перӣ ки то шӯии кашу шоб

گه پیری که تا شوی کش و شاب

Гуядат он ки об кам хуру нон

گویدت آن که آب کم خور و نان

То бакоҳад тан ва фазояд ҷон

تا بکاهد تن و فزاید جان

Ин бигӯед бихӯр ту доруии кор

این بگوید بخور تو داروی کار

То равад аз гули ту хилт чу хор

تا رود از گل تو خلط چو خار

Он бигӯед гузари зи хашму зи кин

آن بگوید گذر ز خشم و ز کین

То ки барҳо диҳад наҳола дайн

تا که برها دهد نهالۀ دین

Ин бигӯед бихӯр ғизои латиф

این بگوید بخور غذای لطیف

Бҳзр бош аз таоми касиф

بحذر باش از طعام کثیف

То ки рӯят чу гул шавад хандон

تا که رویت چو گل شود خندان

Чун маи чордаҳи шӯии тобон

چون مه چارده شوی تابان

Он бигӯед ки дар намоз афзо

آن بگوید که در نماز افزا

Кибрро кам куну ниёз афзо

کبر را کم کن و نیاز افزا

То раҳеи зини ҷаҳон чун сҷин

تا رهی زین جهان چون سجین

Бар шӯй чун малики бълиин

بر شوی چون ملک بعلیین

Ин бигӯед либос нарм бапуш

این بگوید لباس نرم بپوش

Чарбу ширин хушаст аз он хўрўнўш

چرب و شیرین خوش است از آن خورونوش

То шӯии фарбеҳу зи заъфи раҳе

تا شوی فربه و ز ضعف رهی

Ранҷ бар ҷисми хеш аз чаҳ наҳй

رنج بر جسم خویش از چه نهی

Гуяд он рӯзу шаб муҷоҳида кун

گوید آن روز و شب مجاهده کن

Баъд аз он рӯй ҳақ мушоҳида кун

بعد از آن روی حق مشاهده کن

Гуяд ин айш кун бнқди имрӯз

گوید این عیش کن بنقد امروز

ки аи ми рону зуннори сабри мсўз

ک ا م ران و زنار صبر مسوز

Гуяд он ранҷи каш ки ганҷи барӣ

گوید آن رنج کش که گنج بری

Сар фидо кун ки бесарӣаст сиррӣ

سر فدا کن که بیسری است سری

Фарқи биҳди шинос аз ин то он

فرق بیحد شناس از این تا آن

Тани нпрўрд ҳар ки дорад ҷон

تن نپرورد هر که دارد جان

Рамзи мўтўои шинави зи қавли расӯл

رمز موتوا شنو ز قول رسول

То намирӣ куҷои шӯии мақбул

تا نمیری کجا شوی مقبول

Нашавад ҳосили он бқилу баққол

نشود حاصل آن بقیل و بقال

Ҷӯии онро зи ҷўъу тарки манол

جوی آن را ز جوع و ترک منال

СўФӣии он буд ки завқу фараҳ

صوفئی آن بود که ذوق و فرح

Сар занад зи андарун бгоҳ трҳ

سر زند ز اندرون بگاه ترح