Ҳамнишин худо буд ҳар кӯ

همنشین خدا بود هر کو

Бо вале худост ҳамзону

با ولی خداست همزانو

Ҳамчу ҷбаҳаст қолаби ошиқ

همچو جبه است قالب عاشق

Карда беруни зи ҷбаҳи сари холиқ

کرده بیرون ز جبه سر خالق

Гарчи давр аз висол ва аз дидӣ

گرچه دور از وصال و از دیدی

Қисса боязид нишнидӣ

قصۀ بایزید نشنیدی

Ков бигуфтӣ зи ҷӯши ишқ ва вела

کاو بگفتی ز جوش عشق و وله

Нест дар ҷбаҳам биҷузи аллоҳ

نیست در جبه‌ام بجز اللّه

Чун зи мастӣ дамӣ шудӣ ҳушёр

چون ز مستی دمی شدی هشیار

Ҳамчу каз хоб кас шавад бедор

همچو کز خواب کس شود بیدار

Ёру ағёри рӯ ба вай кардӣ

یار و اغیار رو به وی کردی

Зон каз ӯ дошт ҳар касе дардӣ

زان کز او داشت هر کسی دردی

Ҷумла гуфтанд ин сухан гуфтӣ

جمله گفتند این سخن گفتی

Шабаҳиро биҷой дар сифтӣ

شبهی را بجای در سفتی

Даъвӣ холиқӣ кунад махлуқ !

دعوی خالقی کند مخلوق !

Магасӣ кӣ парид бар Айюқ ?

مگسی کی پرید بر عیوق ؟

Бандае каш буд ҳаёт аз ҷон

بنده‌ای کش بود حیات از جان

Хешро чун шиносад ӯ яздон ?

خویش را چون شناسد او یزدان ؟

Зарраеро ки аз хураст умед

ذره ای را که از خور است امید

Аз чаҳ рӯ гуяд ӯ манам хуршед ! ?

از چه رو گوید او منم خورشید !؟

Гуфт ман нестам аз ин огоҳ

گفت من نیستم از این آگاه

Тан ман ҳаст ҳамчуи як харгоҳ

تن من هست همچو یک خرگاه

Харгаҳ аз неку бад чаҳ медонад ?

خرگه از نیک و بد چه می‌داند ؟

То ки ҳар кас дар ӯ чаҳ ме хонд

تا که هر کس در او چه می‌خواند

Кӣ хабардор бошад он харгоҳ ?

کی خبردار باشد آن خرگاه ؟

Ки дар ӯ бандааст ё худ шоҳ ?

که در او بنده است یا خود شاه ؟

Аз чаҳ рӯи ман чунин сухан гӯям

از چه رو من چنین سخن گویم

Чун дар он сўлҷон яке гӯям

چون در آن صولجان یکی گویم

Ҳар куҷо ронадам рӯми гардон

هر کجا راندم روم گردان

Ним аз худ давон дар ин майдон

نیم از خود دوان در این میدان

Мо Ромяти аз Ромят гуфт худо

ما رمیت اذ رمیت گفت خدا

Мустафоро ки эй гузидаи мо

مصطفی را که ای گزیدۀ ما

Тири гуфторат аз камон ман аст

تیر گفتارت از کمان من است

Ҳарчӣ дории ту аз ҷаҳон ман аст

هرچه داری تو از جهان من است

Ҳастят дар кафам чу як теша аст

هستیت در کفم چو یک تیشه است

Санъат аз теша нест аз пеша аст

صنعت از تیشه نیست از پیشه است

Сар кунам аз ту то бибинандам

سر کنم از تو تا ببینندم

Ба ду сад ҷону дили гзинндм

به دو صد جان و دل گزینندم

Онкии нгзиндми яқин кӯр аст

آنکه نگزیندم یقین کور است

Гар сулаймон буд кам аз мӯр аст

گر سلیمان بود کم از مور است

Ҳамчу бод сабост рӯҳи вазон

همچو باد صباست روح وزان

Ҳаст тоза аз ӯ гули абадон

هست تازه از او گل ابدان

Ман аз ин гуфт сахт бе хабарам

من از این گفت سخت بی‌خبرم

Чун шумоам ман одамӣ на хуррам

چون شما ام من آدمی نه خرم

Бори дигар агар бигӯям ин

بار دیگر اگر بگویم این

Ҳар яке бар кашид як скин

هر یکی بر کشید یک سکین

Пора пора кунедам андари ҳол

پاره پاره کنیدم اندر حال

Не амонам диҳеду неи амҳол

نی امانم دهید و نی امهال

Рӯзи дигар чу гашт аз он май маст

روز دیگر چو گشت از آن می مست

Боз он гуфтро гирифт бадаст

باز آن گفت را گرفت بدست

Дар мурӣдон фитод шӯру ғулув

در مریدان فتاد شور و غلو

Ҳар яке теғ мезаданд дар ӯ

هر یکی تیغ می‌زدند در او

Теғ бар шайхи коргари номад

تیغ بر شیخ کارگر نامد

Ҳар тараф каш заданд дар номад

هر طرف کش زدند در نامد

Захм бар худ заданд не бар вай

زخم بر خود زدند نی بر وی

Ҳамаи шанро бурӣда шуд рагу пай

همه‌شان را بریده شد رگ و پی

Хӯнашон шуд равона чун ҷӯӣ

خونشان شد روانه چون جویی

АўФтоднд ҳар яке сӯе

اوفتادند هر یکی سویی

Тани худ захм карда перу ҷавон

تن خود زخم کرده پیر و جوان

Халқ дар корашон шудаи ҳайрон

خلق در کارشان شده حیران

Шайх чун бо худ омад онро дид

شیخ چون با خود آمد آن را دید

Оҳу афғони ҷумларо бишунид

آه و افغان جمله را بشنید

Гуфт чунаст ва ин чаҳ афғонаст ?

گفت چون است و این چه افغان است ؟

Ҳар яке аз чаҳ рӯй нолонаст ?

هر یکی از چه روی نالان است ؟

Ҳама гуфтанд кончаҳ фармудӣ

همه گفتند کانچه فرمودی

Чунки аз мо итоб башнавадӣ

چونکه از ما عتاب بشنودی

Ки занедам ба теғ чун хӯнӣ

که زنیدم به تیغ چون خونی

Чун бигӯям зи сар бе чунӣ

چون بگویم ز سر بی‌چونی

Теғи худ бар тани ту кор накард

تیغ خود بر تن تو کار نکرد

Захм бар худ задем гоҳи набард

زخم بر خود زدیم گاه نبرد

Акс шуд корўи мо ҳалоки шудем

عکس شد کارو ما هلاک شدیم

Шуд яқин ки гуноҳкор бадем

شد یقین که گناهکار بدیم

Ғараз аз захми теғ инкор аст

غرض از زخم تیغ انکار است

Ки мудоми он силаҳ ағёр аст

که مدام آن سلاح اغیار است

Зонка таъни забон буд чу синон

زانکه طعن زبان بود چو سنان

Кӣ қавӣтар буд синони зи забон ?

کی قویتر بود سنان ز زبان ؟

Он хулд дар тан , ин хулд дар ҷон

آن خِلَد در تن، این خِلد در جان

Пеши ин дарди он буд дармон

پیش این درد آن بود درمان

Таъни эшон дар ӯ накард асар

طعن ایشان در او نکرد اثر

Дар дилу ҷон худ заданд шарар

در دل و جان خود زدند شرر

Хӯн худ рехтанд аз он инкор

خون خود ریختند از آن انکار

Боз эшон шуданд аз он афкор

باز ایشان شدند از آن افکار

Ҷумларо рафт нур емонишон

جمله را رفت نور ایمانشان

Дӯди зулмат бар омад аз ҷонишон

دود ظلمت بر آمد از جانشان

ӯ ҳамон буду блак аз ани беҳтар

او همان بود و بلک از ان بهتر

Кас ба гул кӣ гирифт чашмаи хур ?

کس به گِل کی گرفت چشمهٔ خوَر ؟

Шайхашон гуфт агар гуҳар доред

شیخشان گفت اگر گهر دارید

Вагар он нур дар басар доред

وگر آن نور در بصر دارید

Сари ин рози ишқ фаҳм кунед

سر این راز عشق فهم کنید

Сайри бартари зи ақл ва ваҳм кунед

سیر برتر ز عقل و وهم کنید

Аз ҳама рафт баъд аз он афкор

از همه رفت بعد از آن افکار

Ҳама карданд бе риёи иқрор

همه کردند بی ریا اقرار

Шоҳиашро зи нав ғулом шуданд

شاهی‌اش را ز نو غلام شدند

Ҳама аз ҷони мутӣъ ва ром шуданд

همه از جان مطیع و رام شدند

Ҳамаро шуд яқин ки он султон

همه را شد یقین که آن سلطان

Сар ҳақасту нур ҳар дилу ҷон

سر حق است و نور هر دل و جان

Несташ дар замонаи ҳеҷ назир

نیستش در زمانه هیچ نظیر

Ҳамчу шамсаст дар нуфуси мунир

همچو شمس است در نفوس منیر

Куфр ӯ ҷони ҷон имон аст

کفر او جان جان ایمان است

Дард ӯ асл дармон аст

درد او اصل درمان است