Шаст бар ҷоаши шаҳи ҷалоли аддӣн

شست بر جاش شه جلال الدین

Рӯ бадв кард халқ рӯй замин

رو بدو کرد خلق روی زمین

Чун падари гашти зоҳиду доно

چون پدر گشت زاهد و دانا

Сарвару шоҳи ҷумлаи уламо

سرور و شاه جملۀ علما

Муфтии шарқу ғарби гашти бълм

مفتی شرق و غرب گشت به علم

Аз ҷаҳони ҷаҳл дар навишт бълм

از جهان، جهل درنَوشت به علم

Илми дайн Аҳмадӣ афрохт

علم دین احمدی افراخت

Ҳар ки он дошт мрўро бишнохт

هر که آن داشت مر ورا بشناخت

Ки падар ӯсту зи падари афзӯн

که پدر اوست و ز پدر افزون

Ҳркотши зи икдгри мавзун

حرکاتش ز یکدگر موزون

Биқророн шуданд аз ӯ сокин

بیقراران شدند از او ساکن

Ҳама дар зилл ӯ зи хавфи эмин

همه در ظل او ز خوف ایمن

Дод бо ҳар касе атоӣ дигар

داد با هر کسی عطای دگر

Шуд аз ӯ як чу моҳ ва як чун хур

شد از او یک چو ماه و یک چون خور

Ваон касе кӯ надошт он гавҳар

وان کسی کو نداشت آن گوهر

Мар варо кард бе фалаки ахтар

مر ورا کرد بی فلک اختر

Аз ътоҳош кас нашуд маҳрӯм

از عطاهاش کس نشد محروم

Баради Муҳамад аз ӯ ваҳми мазмум

برد محمود از او و هم مذموم

Дод бо ҳар як ончӣ лоиқ ӯст

داد با هر یک آنچه لایق اوست

Ҳамаи раҳи барда дар ҳақоиқи дӯст

همه ره برده در حقایق دوست

Он ато дар забони нмигнҷд

آن عطا در زبان نمیگنجد

Тани ман зини сабаби ҳмирнҷд

تن من زین سبب همیرنجد

Мекунам қиссаҳо ки бинмоем

میکنم قصه ها که بنمایم

Зон намудем дамӣ биёсоем

زان نمودم دمی بیاسایم

Чунки дастур нест аз яздон

چونکه دستور نیست از یزدان

Ки расад ҳар тании бъолми ҷон

که رسد هر تنی بعالم جان

Хоҳ ва нохоҳ гаштаам розӣ

خواه و ناخواه گشته ‌ ام راضی

Кардаам тарки ҳолеу мозӣ

کرده ‌ ام ترک حالی و ماضی

Нест инро ниҳояту оғоз

نیست این را نهایت و آغاز

Сӯии он қиссаи рӯи гузар аз роз

سوی آن قصه رو گذر از راز

Муддатӣ чун бимонад дар ҳиҷрон

مدتی چون بماند در هجران

Толиби шайх хеш шуд бурҳон

طالب شیخ خویش شد برهان

Гашт бисёру андари охири кор

گشت بسیار و اندر آخر کار

Дод бо ваии хабари яке зи кбор

داد با وی خبر یکی ز کبار

Гуфт шайхат бидон ки дар рӯм аст

گفت شیخت بدان که در روم است

Нест пинҳони бҷмлаҳ маълум аст

نیست پنهان بجمله معلوم است

Ин тараф азм кард он толиб

این طرف عزم کرد آن طالب

Ишқи шайхаш чу шуд бар ӯ ғолиб

عشق شیخش چو شد بر او غالب

Омад аз ишқи шайх худ тозон

آمد از عشق شیخ خود تازان

Бо ҳазорон тбхтру нозон

با هزاران تبختر و نازان

Гашта аз шайхи пар чу ҷом аз май

گشته از شیخ پر چو جام از می

Ҳамчунон каз шукр шавад пари не

همچنان کز شکر شود پر نی

Чунки шодон бқўниаҳ барисед

چونکه شادان بقونیه برسید

Шайхи худро зшҳрён пурсед

شیخ خود را ز شهریان پرسید

Ҳама гуфтанд он ки ҳи миҷўӣӣ

همه گفتند آن که می‌جویی

Ҳар тарафи баҳри ау ҳмипўӣӣ

هر طرف بهر او همی‌پویی

Ҳаст солӣ ки рафт аз дунё

هست سالی که رفت از دنیا

Рахтро барад б аз дар уқбо

رخت را برد باز در عقبا

Ҷисм хокяш рафт андари хок

جسم خاکیش رفت اندر خاک

Ҷон покаш гузошт аз афлок

جان پاکش گذشت از افلاک

Гуфт Сайид ки шайхи андари мост

گفت سید که شیخ اندر ماست

Ҳамчуи равғани ниҳон шуда дар мост

همچو روغن نهان شده در ماست

Айни шайхами з ман намонад асар

عین شیخم ز من نماند اثر

Ҳеҷ дидӣ шукри ҷудои зи шукр

هیچ دیدی شکر جدا ز شکر

Об агар дар ҳазор кӯза буд

آب اگر در هزار کوزه بود

Оқил аз кӯзаҳо зира наравад

عاقل از کوزه ها ز ره نرود

Об ҷӯяд зи кӯза то бихӯрад

آب جوید ز کوزه تا بخورد

Ташна дар нақши кӯза кӣ нигарад

تشنه در نقش کوزه کی نگرد

Муъминонро азин сабаб як хонд

مؤمنان را ازین سبب یک خواند

Ки бар он ҷумлаи нур хеш ифшоанд

که بر آن جمله نور خویش افشاند

Чунки мо ошиқ худоӣ худем

چونکه ما عاشق خدای خودیم

Ҳамаи зин рӯ якему биъддим

همه زین رو یکیم و بی‌عددیم

Дар муҳаббати нигари гузари зи адад

در محبت نگر گذر ز عدد

Биъдди байни ҷамолу лутфи аҳад

بی‌عدد بین جمال و لطف احد

Нест инро ниҳояту охир

نیست این را نهایت و آخر

Бози гӯ то чаҳ гуфт он фахри

باز گو تا چه گفت آن فاخر

Кард оғозў гуфт ҷилваи кунон

کرد آغاز و گفت جلوه کنان

Ки манам шайхи бихтоу гумон

که منم شیخ بی‌خطا و گمان

Халқро пас бхўиш даъват кард

خلق را پس به خویش دعوت کرد

Гашт аз ҷони ғулом ӯ зану мард

گشت از جان غلام او زن و مرد

Шаҳри ҷумлаи мурӣд ӯ гаштанд

شهر جمله مرید او گشتند

Дар даруни тухми меҳр ӯ киштанд

در درون تخم مهر او کشتند

Ҳама гуфтанд тўӣии бҳоءи валад

همه گفتند تویی بهاء ولد

Балки ҳам сари сарви нури аҳад

بلکه هم سر سر و نور احد

Дар гумонишон набӯд ҳеҷ хато

در گمانشان نبود هیچ خطا

Сад чунон буд он шаҳи воло

صد چنان بود آن شه والا

Гуфт аз он пас бшаҳи ҷалоли аддӣн

گفت از آن پس به شه جلال الدین

Гарчи дар илми нодарӣ ва гузин

گرچه در علم نادری و گزین

Лек бадви ?илади ту соҳиби ҳол

لیک بُد والد تو صاحب حال

Ҷӯии онро ва дар гузар аз қол

جوی آن را و در گذر از قال

Қол ӯро гирифтае бадви даст

قال او را گرفته ای به دو دست

Ҳамчуи ман шӯи зи ҳол ӯ сармаст

همچو من شو ز حال او سرمست

То тамомати ту ворисаш бошӣ

تا تمامت تو وارثش باشی

Нури андари ҷаҳон чу хури пошӣ

نور اندر جهان چو خور پاشی

Вориси волидии ту андари пӯст

وارث والدی تو اندر پوست

Мағзи ман бардаам нигар дар дӯст

مغز من برده ‌ ام نگر در دوست

Аз мурӣди падар чу он бишунид

از مرید پدر چو آن بشنید

Гашти ҷон ва бигард тани нтнид

گشت جان و به گرد تن نتنید