Чун дастур аз малики зодаи файзи фатҳи албоб баён бидиду фасли улхитоби калом ӯ бишунид , донист ки тарозуии имтиҳони икрми алрҷли аўиҳони забонаи руҷҳони сӯии малик зода хоҳад гардонид , забона аз оташи азоби дарунаш бар ъзбаҳ забон зад ва гуфт : малики зодаи мғолбт дар сухани бмболғти расониду мкошҳт ӯ бмкоФҳти анҷомӣду пиндорад ки сабаби иғмоз бар ъсроти мҳзрот ӯ маҳорати ҳунару ғзорт дониш ӯст , блаки шиквау ҳишмати шаҳриёру иҷтиноб аз мавоқиъи сӯъи алодби меҳри хомӯшӣ бар забон май наад ва гуфтаанд : қавии ҳоле ки ҷуръаташ несту хуби рўӣӣ ки малоҳат надораду шуҷоъӣ ки бо хасми нёўизд ва тавонгарӣ ки ҷӯад наварзаду доноӣӣ ки мақом тҳрз нашносаду соҳиби нисбӣ ки бҳсби фарҳанг ороста набошад , бҳич кор наёяд .

چون دستور از ملک زاده فیضِ فتح الباب بیان بدید و فصل‌الخطابِ کلامِ او بشنید، دانست که ترازوی امتحان یُکرَمُ الرَّجُلُ اَویُهانُ زبانهٔ رجحان سوی ملک‌زاده خواهد گردانید، زبانهٔ از آتشِ عذاب درونش بر عذبهٔ زبان زد و گفت: ملک‌زاده مغالبت در سخن بمبالغت رسانید و مکاشحت او بمکافحت انجامید و پندارد که سبب اغماض بر عثراتِ مهذراتِ او مهارت هنر و غزارتِ دانش اوست، بلک شکوه و حشمت شهریار و اجتناب از مواقع سوء الادب مهر خاموشی بر زبان می‌نهد و گفته‌اند: قوی حالی که جرأتش نیست و خوب‌روئی که ملاحت ندارد و شجاعی که با خصم نیاویزد و توانگری که جود نورزد و دانائی که مقام تحرّز نشناسد و صاحب نسبی که بحسب فرهنگ آراسته نباشد، بهیچ کار نیاید.