Малик зода гуфт : онки хештанро дайни дори намояду тарвиҷи бозор худ ҷӯяд , аммо аз он кунад ки асбоби маишат ӯ носохта бошад ва аз ҳеҷ ваҷҳи миёни вуҷӯҳу аъёни мардуми бўҷоҳти мазкӯр ва манзур набӯд , пас либоси тшнъу тасаннӯъро доми мурод худ созад ва аммо онк бар ҷаридаи аъмоли худ ҷарима бинад ва бар рӯй кори хеши бахяи шинӣ афтода донад ки маҳву азоҳти он ҷузи бороءти тадайюну тнск натавонад кард ва аммо аз бими душманӣ ки силаҳи таън ӯро алои бозҳори салоҳи дафъ мумкин нашаваду биҳамдиллоҳи таҳорати зайлу нқоўти ҷайби ман азин маъонии муқарар ва мусаввирасту арзи ман аз муъоризу млобси талбиси мустағнӣ , аммо чун дар бдоиту ниҳояти ин ҷаҳон менагарм ва аз рӯзи бозгашти бдоўри ҷаҳонён май андешами шоҳро озўхшм дар пои ақли куштану сари қазои шаҳват ки аз гиребони фузул ҳоҷат барояд , бадаст худ бардоштан ӯ литр медонам магар дар ҳисобгоҳи явми лои инФъи молу лои бнўн , аз ҷумлаи сарафкандагон хиҷолат набошад ва ман азин фусӯли алосботи усӯли малик ки бунёди он бар ободонӣ раият мабнӣаст , намехоҳаму подшоҳ доно онаст ки қоидаи биму аўмиди раият ммҳд дорад то гунаҳи кор ҳамеша бо ҳарос бошаду поси аҳвол худ бидораду мавозиъи схти подшоҳ муроқибат кунаду некӯкори боўмиди муҷозоти хайри пайвастаи тариқи некӯи хидматӣу сидқи ҳавохоҳии супурду нҷҳи масоъии худ дар тақдими мрозии подшоҳи шиносаду роъии халқ ҳамвора бояд ки бора дурудгарон монад ки сӯии худу сӯии раият баростӣ равад то чунонк азишон манфиати мол бо худ тарошад , дар мҷомлту мсоҳлт низ аз худ баришон кушода дорад ва ин маънӣ ҳақиқат донад ( ки )

ملک زاده گفت: آنک خویشتن را دین‌دار نماید و ترویج بازار خود جوید، امّا از آن کند که اسباب معیشت او ناساخته باشد و از هیچ وجه میان وجوه و اعیان مردم بوجاهت مذکور و منظور نبود، پس لباس تشنّع و تصنّع را دام مراد خود سازد و امّا آنک بر جریدهٔ اعمال خود جریمهٔ بیند و بر روی کار خویش بخیهٔ شینی افتاده داند که محو و ازاحت آن جز باراءتِ تدیّن و تنسّک نتواند کرد و امّا از بیم دشمنی که سلاح طعن او را الّا باظهار صلاح دفع ممکن نشود و بحمدالله طهارتِ ذیل و نقاوت جیب من ازین معانی مقرّر و مصوّرست و عرض من از معارض و ملابس تلبیس مستغنی، امّا چون در بدایت و نهایت این جهان می‌نگرم و از روز بازگشت بداور جهانیان می‌اندیشم شاه را آزوخشم در پای عقل کشتن و سر قضای شهوت که از گریبانِ فضولِ حاجت برآید، بدست خود برداشتن او لیتر می‌دانم مگر در حسابگاهِ یَومَ لا یَنفَعُ مَالٌ وَ لا بَنُونَ، از جملهٔ سرافکندگان خجالت نباشد و من ازین فصول الّاثبات اصول ملک که بنیاد آن بر آبادانی رعیت مبنیست، نمی‌خواهم و پادشاه دانا آنست که قاعدهٔ بیم و اومید رعیّت ممهّد دارد تا گنه‌کار همیشه با هراس باشد و پاس احوال خود بدارد و مواضع سخطِ پادشاه مراقبت کند و نیکوکار باومید مجازات خیر پیوسته طریق نیکو خدمتی و صدق هواخواهی سپرد و نجحِ مساعی خود در تقدیم مراضیِ پادشاه شناسد و راعیِ خلق همواره باید که بارّهٔ درودگران ماند که سوی خود و سوی رعیّت براستی رود تا چنانک ازیشان منفعت مال با خود تراشد، در مجاملت و مساهلت نیز از خود بریشان گشاده دارد و این معنی حقیقت داند (که)

Ва лекин чун дастури маросими муъаддилат на брингўнаҳи варзад , ҷузи анФсоми ърўаҳи подшоҳӣу инҳидоми умдаи давлати азу ҳосил нашавад . Ва алмалики ибқии маъаи алкФру лои ибқии маъаи алзлм

و لیکن چون دستور مراسم معدلت نه برینگونه ورزد، جز انفصامِ عروهٔ پادشاهی و انهدامِ عمدهٔ دولت ازو حاصل نشود. وَ المُلکُ یَبقَی مَعَ الکُفرِ وَ لا یَبقَی مَعَ الظُّلمِ