Дастур дар либоси млоинту мходъти сухан оғоз кард ва гуфт : малики зодаи доноу корогоҳу пеши андешу дурбину фараҳманду соҳиби фарҳанг ҳарч мегуяд аз баҳри аҳкоми уқдаи давлату низоми ақд мамлакат мегуяд ва ин насоеҳи мФзисти бмноиҳи таъӣди илоҳӣу тхлиди осори подшоҳӣу лекини мо чунин донему ҳифзу ҳаросати малики бчнини сиёсат тавон кард ки мо мекунему сулӯки ин тариқати мутобиқи шариъат ва ақласт , чаҳ муҷримро бгноаҳ уқубат нафармудан , чунон бошад ки бегуноҳро мъоқби доштан ва аз манқӯлоти каломи Ардашери Бобаку мақулот ҳикмат ӯст ки бисёр хӯни рехтан буд ки аз бисёр хӯни рехтан боз дорад ва бисёр дардмандӣ буд ки бетони дурустии расонад .

دستور در لباس ملاینت و مخادعت سخن آغاز کرد و گفت: ملک زادهٔ دانا و کارآگاه و پیش اندیش و دوربین و فرهمند و صاحب فرهنگ هرچ میگوید از بهر احکام عقدهٔ دولت و نظام عقد مملکت میگوید و این نصایح مفضیست بمنایح تأیید الهی و تخلید آثار پادشاهی و لیکن ما چنین دانیم و حفظ و حراست ملک بچنین سیاست توان کرد که ما میکنیم و سلوک این طریقت مطابق شریعت و عقلست، چه مجرم را بگناه عقوبت نفرمودن، چنان باشد که بی‌گناه را معاقب داشتن و از منقولات کلام اردشیر بابک و مقولات حکمت اوست که بسیار خون ریختن بود که از بسیار خون ریختن باز دارد و بسیار دردمندی بود که بتن درستی رساند.

Ва бингар ки ин маънии брўнқи каломи Маҷид чун омад ,у лаками фии алқсоси ҳиўаҳ , ва мебояд донист ки мизоҷи аҳли рӯзгор фосид гаштасту назар аз тоъати султон бар хдоъти шайтон мқсўр кардаанду деви андешаи маҳолу савдои орзӯии истиқлол дар димоғ ҳар як байза ҳавасӣ ниҳодасту бачаи тамаъии бароварда ва ин тасаввур дар сароишони фитода ки сарварӣу фармон диҳӣ корӣаст ки баҳр бесрўпоӣӣ расаду бмҷрди кӯшиш ва талабидану ҷӯшашу тпидни дасти идроки бдомн давлат тавонад расониду ҳайҳот , иъдҳму имниҳм ва мо иъдҳми алшитони إлои ғрўро ; ва ндонанд ки подшоҳони баргузӣдаи офаридагор ва парварда парвардгоранду онҷо ки мавоҳиби азалӣ қисмат карданд , вилояти врҷи илоҳӣ бхрҷ рафт , аввал эй салтанати соя бар пайғомбарони аФкндпс бар подшоҳон , пас бар мардуми доно ;у мардуми вилояти хдоъ андешидан аз доноӣӣ донанд ва бо подшоҳи мхрқаҳу чоплусӣ аз пеш бинӣ шимуранд ва чун эшон барин роҳи раванд , ночори моро фарохури ҳол дар забти умӯри сиёсатӣ бибояд кўшидну камони маслиҳат дар молидан эшон тобногўш маболиғат кашӣдан . Чун ислоҳи фосидоти ин малики барин гӯна равад то бқрори аслии боз шудан , ҳар оинаи ихтилоли тартибӣ ки додаанду инҳилоли таркибӣ ки кардаанд , бо дид ояд кқртоси мнФши хасиси Фиؤдии ҳазфаи إлии хирқау фасода .

و بنگر که این معنی برونق کلام مجید چون آمد، وَ لَکُم فِی القِصَاصِ حَیوهٌ ، و می‌باید دانست که مزاج اهل روزگار فاسد گشتست و نظر از طاعت سلطان بر خداعت شیطان مقصور کرده‌اند و دیو اندیشهٔ محال و سودایِ آرزوی استقلال در دماغ هر یک بیضهٔ هوسی نهادست و بچهٔ طمعی برآورده و این تصور در سرایشان فتاده که سروری و فرمان‌دهی کاریست که بهر بی سروپائی رسد و بمجرد کوشش و طلبیدن و جوشش و طپیدن دست ادراک بدامن دولت تواند رسانید و هیهات ، یَعِدُهُم وَ یُمَنّیهِم وَ مَا یُعِدُهُم الشَّیطانُ إلّا غُروراً ؛ و ندانند که پادشاهان برگزیدهٔ آفریدگار و پروردهٔ پروردگارند و آنجا که مواهب ازلی قسمت کردند، ولایت ورج الهی بخرج رفت، اول همای سلطنت سایه بر پیغامبران افکندپس بر پادشاهان، پس بر مردم دانا؛ و مردم ولایت خداع اندیشیدن از دانائی دانند و با پادشاه مخرقه و چاپلوسی از پیش‌بینی شمرند و چون ایشان برین راه روند، ناچار ما را فراخور حال در ضبط امور سیاستی بباید کوشیدن و کمان مصلحت در مالیدن ایشان تابناگوش مبالغت کشیدن. چون اصلاح فاسدات این ملک برین گونه رود تا بقرار اصلی باز شدن، هر آینه اختلال ترتیبی که داده‌اند و انحلال ترکیبی که کرده‌اند، با دید آید کَقِرطَاسٍ مُنَفَّشٍ خَسِیسٍ فَیُؤَدّی حَذفُهُ إِلی خَرقِهِ وَ فَسادِهِ.