Малик зода гуфт : подшоҳи боФтоб рухшанда монаду раияти бчроғҳои афрӯхта . Онҷо ки офтоб теғ занад , синони шуълаи чароғи сар тезӣ накунад ва дар муқобилаи анвори зотӣ ӯ нури мустаъор боз сипорад ва ҳамчунин чун подшоҳи осори сҷоҳти халқи хеш пайдо кунаду назари подшоҳӣ ӯ бар раият таъаллуқ гирад , ночори тхлқи эшон бъодот ӯ лозим ояду умуми халал дар тбоъи авоми сифати хусӯси пазирад ва гуфтаанд : замона дар дил подшоҳ нигарад то худ ӯро чигуна бинад , баҳри онч ӯро майл бошад , моил гардад , إзои тағайюри алслтони тағайюр алзмон ; ва гуфтаанд : то эзад , таъолии давлати бахшида аз қавмии бози нстонд , Аннани анояти подшоҳ аз эшон барнагардонд , чунонк хара намоҳро бо баҳром гӯр афтод . Малик пурсед ки чигуна буд он ?

ملک زاده گفت: پادشاه بآفتاب رخشنده ماند و رعیّت بچراغهای افروخته. آنجا که آفتاب تیغ زند، سنان شعلهٔ چراغ سر تیزی نکند و در مقابلهٔ انوار ذاتی او نور مستعار باز سپارد و همچنین چون پادشاه آثار سجاحت خلق خویش پیدا کند و نظر پادشاهی او بر رعیّت تعلّق گیرد، ناچار تخلّق ایشان بعادات او لازم آید و عموم خلل در طباع عوامّ صفت خصوص پذیرد و گفته‌اند: زمانه در دل پادشاه نگرد تا خود او را چگونه بیند، بهر آنچ او را میل باشد، مایل گردد، إِذَا تَغَیَّرَ السُّلطانُ تَغَیَّر الزَّمَانُ؛ و گفته‌اند : تا ایزد، تعالی دولت بخشیده از قومی باز نستاند، عنان عنایت پادشاه از ایشان برنگرداند، چنانک خرّه نماه را با بهرام گور افتاد. ملک پرسید که چگونه بود آن ؟