Дастурро аз ин сухани сангии аҷаб бдндон омад ва аз ғайзи ҳолати оташи ғазабаш лҳбӣ баровард , забон бемсомҳтӣ дароз кард ва гуфт : бидон монад ки малики зодаи афсона чанд ҳамаи тазвиру тарфанд аз баҳри тшўири ҳоли ману тақрири мақоли хеш ҷамъ кардаст ва мебояд донист ки подшоҳро душмани ду гӯна буд яке заъиф наоне дувуми қавии ошкороу заъифро ки қӯти муқовимату захми панҷа млотмт набошад , худро дар шиори диёнат ва кам озорӣу сиёнату некӯкорӣ бар дидаи зоҳирбинон ҷилва диҳад то ҳавои давлати подшоҳ дар дили раоё сард шаваду ҳангомаи мурод ӯ гарм гардад , пас подшоҳро бидон бояд кушед ки халали вуҷӯди ин тайифаи бхлоли малик ӯ нпиўндду домани рӯзгори худро аз шарори суҳбат мисли ин ашрор нигаҳ дорад .

دستور را از این سخن سنگی عجب بدندان آمد و از غیظِ حالت آتشِ غضبش لهبی برآورد، زبان بی‌مسامحتی دراز کرد و گفت: بدان ماند که ملک زاده افسانهٔ چند همه تزویر و ترفند از بهر تشویرِ حال من و تقریر مقال خویش جمع کردست و می‌باید دانست که پادشاه را دشمن دو گونه بود یکی ضعیف نهانی دوم قویّ آشکارا و ضعیف را که قوت مقاومت و زخم پنجهٔ ملاطمت نباشد، خود را در شعار دیانت و کم‌آزاری و صیانت و نیکوکاری بر دیدهٔ ظاهربینان جلوه دهد تا هوایِ دولت پادشاه در دل رعایا سرد شود و هنگامهٔ مراد او گرم گردد، پس پادشاه را بدان باید کوشید که خلل وجود این طایفه بخلالِ ملک او نپیوندد و دامن روزگار خود را از شرارِ صحبت مثل این اشرار نگه دارد.