Малик гуфт : овардаанд ки брзигрӣ дар домани кӯҳӣ бо Марӣ ошноӣ дошт . Магар донист ки абноءи рӯзгори ҳама дар либоси тлўини нифоқи сифати ду рангӣ доранд ва дар нотамомии бмормоҳӣ монанди ва чун ниҳод ӯро бар яку тирату сират чунон ёфт ки агар моҳият ӯ талабанд алои бмории нисбатии дигари надиҳад , бад-ӣни эътибор дар домани суҳбат ӯ овехту домани таъаллуқ аз мусоҳибон нотамом биафшонад . Алқсаҳ ҳар вақти брзигр онҷо раседӣ , мор аз сӯрохи баромадӣу густохи пеш ӯ бар хок май ғлтидӣу лқототи хӯриш ӯ аз замини бармеи чидӣ . Рӯзии брзигри бъодти гузашта онҷо рафт . Морро дид , аз фарти сармои ҳаво ки ёфта буд барҳами печидау сару дам дарҳам кашидау заъифу сусту биҳуши афтода . Брзигрро савобиқи ошноӣӣу бўоъси никўъҳдӣ бар он боис омад ки морро барграфт ва дар тубраи ниҳод ва бар сар хар овехт то аз дам задан ӯ гарм гардаду мизоҷи афсурда ӯро бо ҳол хеш оварад ; харро ҳамон ҷойгаҳ бибаст ва баталаб ҳема рафт . Чун соъатӣ бигузашт , гармӣ дар мор асар кард , бо худ омад ; хбсу ҷабалату шари табиат дар кор овараду захмии ҷони гзоӣ бар лаб хар зад ва бар ҷой сард гардонид ва бо сӯрох шуд ; ҳароми алии алнФси алхбисаҳи ани тхрҷи ман алднё ҳатто тсиءи илои ман أҳсни илоҳо ин фасона аз баҳр он гуфтам ки ҳрки ошноӣӣ бо бидон дорад , бадии баҳри ҳангоми ошноӣ ӯ гардад .

ملک گفت: آورده‌اند که برزیگری در دامنِ کوهی با ماری آشنایی داشت . مگر دانست که ابناءِ روزگار همه در لباس تلوین نفاق صفتِ دو رنگی دارند و در ناتمامی بمارماهی مانند و چون نهادِ او را بر یک و تیرت و سیرت چنان یافت که اگر ماهیِت او طلبند الا بماری نسبتی دیگر ندهد، بدین اعتبار در دامنِ صحبت او آویخت و دامن تعلّق از مصاحبان ناتمام بیفشاند. القصه هر وقت برزیگر آنجا رسیدی، مار از سوراخ برآمدی و گستاخ پیش او بر خاک می‌غلطیدی و لقاطات خورش او از زمین برمی‌چیدی. روزی برزیگر بعادتِ گذشته آنجا رفت. مار را دید، از فرطِ سرمای هوا که یافته بود برهم پیچیده و سر و دم درهم کشیده و ضعیف و سست و بیهوش افتاده. برزیگر را سوابقِ آشنائی و بواعثِ نیکوعهدی بر آن باعث آمد که مار را برگرفت و در توبره نهاد و بر سرِ خر آویخت تا از دم زدنِ او گرم گردد و مزاجِ افسردهٔ او را با حال خویش آورد؛ خر را همان جایگه ببست و بطلب هیمه رفت. چون ساعتی بگذشت، گرمی در مار اثر کرد، با خود آمد؛ خبث و جبلّت و شرِّ طبیعت در کار آورد و زخمی جان‌گزای بر لب خر زد و بر جای سرد گردانید و با سوراخ شد؛ حَرامٌ عَلَی النَّفسِ الخَبیثَهِ اَن تَخرُجَ مِنَ الدُّنیَا حَتّی تُسِیءَ اِلی مَن أَحسَنَ اِلَیها این فسانه از بهر آن گفتم که هرک آشنائی با بدان دارد، بدی بهر هنگام آشنایِ او گردد.

Вае фарзандон , бояд ки дар рӯзгори неъмат бо якдигар бар сиблати мувосоти равед ва чун меҳнатӣ дар расад дар мқосоти он шарику қасим якдигар шаведу дафъи шдоид ва ?мукуаед айёмро ҳамдастӣ воҷиб байнед ки гуфтаанд , ъ , ани алзлили алзии листи ?лаи ъзд яъне аъвони сидқу ихвони сафо ки вуҷӯди эшон аз захоири рӯз ҳоҷат бошад ва аз ъўосми захми офат ва бингар ки аз неши пашша чанд ки чун бнўозру таъовуни даст яке мекунанд , бо пайкари пелу ҳайкали говмеш чаҳ меравад .

و ای فرزندان، باید که در روزگار نعمت با یکدیگر بر سبیل مواسات روید و چون محنتی در رسد در مقاسات آن شریک و قسیمِ یکدیگر شوید و دفع شداید و مکایدِ ایّام را همدستی واجب بینید که گفته‌اند، ع، اِنَّ الذَّلیلَ الَّذِی لَیسَت لَهُ عَضُدٌ یعنی اعوانِ صدق و اخوان صفا که وجود ایشان از ذخایر روزِ حاجت باشد و از عواصمِ زخم آفت و بنگر که از نیش پشّهٔ چند که چون بنوازر و تعاون دست یکی میکنند، با پیکر پیل و هیکلِ گاومیش چه میرود.

Ва бар дӯстони қадим ки дар неку бдоҳўоли тҷрбти хисоли эшон рафта бошад , бегонагонро мгзин ки гуфтаанд дев озмуд , ба аз мардуми нои озмудаи хайри алأшёءи ҷадидҳоу хайри алإхўони қадимҳо ,у давлати он ҷаҳониро асоси дарин ҷаҳон наеду касби саодати боқии ҳам дарин сарой фонӣ кунеду кори фардо имрӯз созед , чунонк он ғуломи бозаргони сохт . Малик зода гуфт : чун буд он ?

و بر دوستان قدیم که در نیک و بداحوال تجربت خصال ایشان رفته باشد، بیگانگان را مگزین که گفته‌اند دیو آزمود، به از مردم نا آزموده خَیرُ الأَشیَاءِ جَدِیدُهَا وَ خَیرُ الإِخوَانِ قَدِیمُهَا، و دولت آن جهانی را اساس درین جهان نهید و کسب سعادت باقی هم درین سرای فانی کنید و کار فردا امروز سازید، چنانک آن غلام بازرگان ساخت. ملک‌زاده گفت : چون بود آن ؟