Дастур гуфт : шунидам ки брзигрӣ буд , шабӣ аз шабҳои зимистон ки мизоҷи ҳавои афсурда буду мафосили замини дарҳами афшурда , сайлон

دستور گفت: شنیدم که برزیگری بود، شبی از شبهایِ زمستان که مزاجِ هوا افسرده بود و مفاصلِ زمین درهم افشرده، سیلان

Аз мдомъи сабалони мунқатиъ шудау сайл аз атрофи ъиўн бар табақоти зҷоҷии афтодау мсоми ҷилди замини бмсомири ҷлидии дарҳами дӯхта , оби ҷомид чун дасти мумсикон аз аФозти хайри баста , ҳавои борад аз дами сифлагони Фқоъи гушӯда .

از مدامعِ سبلان منقطع شده و سیل از اطرافِ عیون بر طبقاتِ زجاجی افتاده و مسامِّ جلدِ زمین بمسامیرِ جلیدی درهم دوخته، آبِ جامد چون دستِ ممسکان از افاضتِ خیر بسته، هوایِ بارد از دمِ سفلگان فقّاع گشوده.

Дар чунин ҳолатии дӯстии бахона ӯ нузул кард , ончи расм гиромӣ дошт азёФст биҷой овараду моҳзрӣ ки буд пеш биниҳод ; бакори бурданду оташӣ хуш барафрӯхтанд ва аз лутфи мҳоўроту мФокҳоти Фўокаҳи рӯҳонӣ бо райҳонии зимистонӣ барҳам омехтанду сирФии табъ дар рағбати қалби алштоء ҳар соъати ин абёт мехонд :

در چنین حالتی دوستی بخانهٔ او نزول کرد، آنچ رسم گرامی داشتِ اضیافست بجای آورد و ماحضری که بود پیش بنهاد؛ بکار بردند و آتشی خوش برافروختند و از لطفِ محاورات و مفاکهات فواکهِ روحانی با ریحانیِ زمستانی برهم آمیختند و صیرفیِ طبع در رغبتِ قلب الشّتاء هر ساعت این ابیات میخواند:

Пас бҳкми мбостту мхолттӣ ки дар собиқи рафта буд , меҳмону брзигру кадбонуи ҳараса бар сар танур нишастанд . Кадбонуро дар мҳозоти урати шикофӣ аз сроўил падед омад , меҳмони дуздида нигоҳ мекарду хомӯш май буд . Шавҳар вуқуф ёфт , андеша кард ки агар бигзорам , меҳмон мебинаду пардаи сиёнат дарида шавад ; чӯбакии бардошту оҳиста май барад то бар андом ӯ наад магар антбоҳӣ ёбад . Меҳмон майдонаст , дар аснои ҳикоят ҳар вақти ббҳонаҳи ин иборат талқин мекард ки набояд ки бтркнӣ ъ , аёки аънии Фосмъӣ ё ҷора ,у шавҳар аз нуктаи сухани ғофил . Ногоҳ сари чӯб бар мавзе махсӯс омад , зан дар ларзиду бодӣ аз махраҷ раҳо кард ; хиҷолат ҳосил омаду надомат бар он ҳаракат суд надошт . Ин фасона аз баҳр он гуфтам то чораи ин кори ҳама аз як тараф наяндешӣу ҳукми андеша бар як ҷониб мқсўр нигарадоне . Гоўпоӣ гуфт : шунидам онч гуфтӣ ва дар нассоби ҳақ қарор гирифт лекини бмҳорти ҳунару ғзорти донишу ёрии хираду ҳсоФт бар хасми чирагӣ тавон ёфт , чунонк мӯш бар мор ёфт . Дастур пурсед ки чигуна буд он достон ?

پس بحکمِ مباسطت و مخالطتی که در سابق رفته بود، مهمان و برزیگر و کدبانو هرسه بر سرِ تنور نشستند. کدبانو را در محاذاتِ عورت شکافی از سراویل پدید آمد، مهمان دزدیده نگاه میکرد و خاموش می‌بود. شوهر وقوف یافت، اندیشه کرد که اگر بگذارم، مهمان می‌بیند و پردهٔ صیانت دریده شود؛ چوبکی برداشت و آهسته می‌برد تا بر اندامِ او نهد مگر انتباهی یابد. مهمان میدانست، در اثنا حکایت هر وقت ببهانهٔ این عبارت تلقین میکرد که نباید که بترکنی ع، اِیَّاکَ اَعنِی فَاسمَعِی یَا جَارَهٔ ، و شوهر از نکتهٔ سخن غافل. ناگاه سرِ چوب بر موضعِ مخصوص آمد، زن در لرزید و بادی از مخرج رها کرد؛ خجالت حاصل آمد و ندامت بر آن حرکت سود نداشت. این فسانه از بهر آن گفتم تا چارهٔ این کار همه از یک طرف نیندیشی و حکمِ اندیشه بر یک جانب مقصور نگردانی. گاوپای گفت: شنیدم آنچ گفتی و در نصاب حق قرار گرفت لیکن بمهارتِ هنر و غزارتِ دانش و یاری خرد و حصافت بر خصم چیرگی توان یافت، چنانک موش بر مار یافت. دستور پرسید که چگونه بود آن داستان؟